— Czy ty kompletnie straciłaś umiar, Katarzyno Mazur, czy tylko udajesz? — głos Zofii Lewandowskiej niósł się z kuchni z takim impetem, jakby nie znajdowały się w zwykłym, dwupokojowym mieszkaniu w bloku na obrzeżach Wrocławia, lecz w sali obrad jakiejś gminnej rady.
Katarzyna nie zdążyła nawet przekręcić klucza do końca. Zatrzymała się w przedpokoju — w jednej dłoni torba z zakupami, w drugiej laptop. W środku panował obcy, lepki zgiełk: czyjś donośny śmiech, brzęk sztućców o talerze, szuranie stołków po podłodze, męski kaszel, szelest reklamówek. A do tego zapach, którego szczerze nie znosiła — tani, duszący perfum dla mężczyzn wymieszany z papierosowym dymem i smażonym kurczakiem.
Na wycieraczce leżały potężne buty, które zepchnęły jej starannie ustawione czółenka pod ścianę. Obok stały wielkie, kraciaste torby wypchane po brzegi — jakby nie ktoś wpadł w odwiedziny, tylko właśnie się wprowadzał.
Zamknęła drzwi powoli, zsunęła pasek torebki z ramienia i podniosła głos:
— Czy ja dobrze rozumiem, że w moim mieszkaniu znowu odbywa się narada beze mnie?
Z kuchni natychmiast padło wesołe:
— O, już jesteś! Paweł, powiedz żonie, żeby nie blokowała przejścia, bo przeciąg robi!
Nie zdejmując nawet płaszcza, Katarzyna weszła do kuchni — i wtedy wszystko w jej głowie stało się krystalicznie jasne.
Przy stole przykrytym jej jasnym obrusem siedziała Zofia Lewandowska, wyprostowana niczym przewodnicząca komisji do spraw cudzego życia. Obok niej — korpulentna kobieta około pięćdziesiątki w malinowym swetrze, z jaskrawym manicure i czujnym spojrzeniem. Na stołku przy oknie przysiadł Paweł Rutkowski, jej mąż, i z powagą zajadał się kurzą nogą. Na środku stołu leżała miarka zwijana, ołówek, notes oraz rozłożony katalog mebli. Jej wazon z suchymi gałązkami ktoś odstawił pod zlew, tuż obok miski z tłustą łyżką.
— No, gospodyni wróciła — oznajmiła teściowa energicznie, nawet się nie podnosząc. — A my tu, między innymi, załatwiamy ważne sprawy.
— Widzę — odparła Katarzyna. — Miarka i kurczak wyraźnie wskazują, że to poważne obrady. Tylko chciałabym wiedzieć, jakie dokładnie sprawy omawiacie w moim domu.
Kobieta w malinowym swetrze rozciągnęła usta w uprzejmym uśmiechu.
— Joanna Kaczmarek, ciotka Pawła. Jesteśmy przecież rodziną, więc bez ceremonii.
— Wspaniale — skinęła głową Katarzyna. — To może w takim razie, rodzinnie, wyjaśnicie mi, dlaczego przy moim stole siedzi osoba, którą widzę pierwszy raz w życiu?
Zofia machnęła ręką.
— Nie zaczynaj od progu. Zawsze powtarzałam, że masz charakter jak papier ścierny. Usiądźmy i porozmawiajmy spokojnie. Dyskutujemy o zwyczajnych, życiowych kwestiach.
— Słucham zatem. O jakich?
Paweł, nie patrząc na nią, mruknął:
— Kasia, nie nakręcaj się od razu.
— Jeszcze nawet nie zaczęłam — odpowiedziała chłodno. — To dopiero rozgrzewka.
Teściowa przysunęła do siebie notes i stuknęła w niego palcem.
— Powiem wprost, bez twoich korporacyjnych gierek. Żyjecie tu byle jak. Układ mieszkania jest bez sensu. Korytarz długi, a bezużyteczny. Kuchnia zawalona. Brakuje miejsca na przechowywanie. Paweł tu mieszka i powinien czuć się gospodarzem, a nie kimś, kto przebywa kątem.
— To twoje słowa czy jego? — Katarzyna spojrzała na męża.
Paweł wzruszył ramionami.
— A co, nie mam racji?
— Czyli siedzisz w mieszkaniu, które kupiłam przed ślubem, jesz z mojego talerza i brakuje ci poczucia władzy?
— Znowu dramatyzujesz — skrzywił się. — Każdą rozmowę zamieniasz w awanturę.
— A jak mam to nazwać? Konkursem na aranżację wnętrz? Na stole leży miarka. W zlewie czyjaś łyżka. Na wycieraczce obce buty w rozmiarze czterdzieści pięć. To wygląda raczej na serial obyczajowy z elementami przejęcia nieruchomości.
Joanna parsknęła, dolewając sobie kompotu z jej dzbanka.
— Poczucie humoru masz, to fakt. Tylko rodzina to nie kabaret.
— A przyjazd z torbami i katalogiem mebli to tournée artystyczne? — odcięła się Katarzyna.
Zofia pochyliła się nad stołem.
— Dość tej ironii. Posłuchaj uważnie. Ustaliliśmy, że mieszkanie trzeba wreszcie uregulować jak należy.
— To znaczy?
— Połowę przepisać na Pawła. Albo najlepiej całość darować mu. Jesteście małżeństwem. Normalni ludzie, jeśli planują wspólną przyszłość, nie bawią się w „to moje, nie dotykaj”.
W kuchni zapadła cisza, przerywana jedynie kapanie wody z kranu w łazience.
Katarzyna spojrzała kolejno na teściową, Joannę i w końcu na Pawła.
— Chwileczkę. Chcę mieć pewność, że dobrze słyszę. Wchodzicie do mojego mieszkania, rozkładacie narzędzia, zbieracie komisję i uznajecie, że mam przepisać własność, którą nabyłam przed ślubem, na męża?
— Dlaczego „wchodzicie”? — obruszyła się Zofia. — Mój syn ma klucz.
— Miał — poprawiła spokojnie Katarzyna.
Paweł wreszcie uniósł wzrok.
— O co ci chodzi z tym spojrzeniem? To zwykła rozmowa. Jesteśmy rodziną. Mama ma rację — ile można żyć tak, jakbym był tu tylko dodatkiem?
— Kim jesteś w tym domu, Paweł?
— Twoim mężem.
— Mąż to nie etykietka przyklejona do stołka. To odpowiedzialność. To postawa. To choćby zdanie: „Mamo, stop, to nie twoje mieszkanie”. A ty siedzisz i przeżuwasz kurczaka, kiedy planują, jak elegancko mnie ograć.
— Nikt cię nie ogrywa — burknął. — Nie rób z tego tragedii.
— Jasne. Troje ludzi z walizami i katalogiem mebli przyjechało tu z czystej miłości do architektury.
Joanna odstawiła kubek.
— Ja nie przyjechałam dla przyjemności. Potrzebuję gdzieś pomieszkać miesiąc. Szukam pracy. Macie przestrzeń. Mogłabym się odwdzięczyć — przypilnować remontu, ogarnąć dom, gotować. Nie za darmo.
Katarzyna odwróciła się do niej powoli.
— A kto panią zaprosił?
— No jak to kto? Rodzina.
— Czyja dokładnie?
Joanna otworzyła usta, lecz Zofia wtrąciła się pierwsza:
— Pawła. A ty jesteś jego żoną. Więc również twoja.
— Nie, Zofio Lewandowska — głos Katarzyny stał się lodowato spokojny. — Nie opowiadajmy sobie teraz bajek o wspólnocie serc. Rodziną nie jest się tylko wtedy, gdy wygodnie jest przekraczać cudzy próg i decydować o cudzej własności, bo ja na taki układ się nie godzę.