Katarzyna Adamczykówna ustawiła kartony pod ścianą, po czym szeroko otworzyła okno. Oparła dłonie o parapet i przez dłuższą chwilę patrzyła w dół. Po alejkach w parku spacerowali ludzie z psami, ktoś biegł w słuchawkach na uszach, dzieciaki ścigały się na rowerach. Zwyczajny, niespektakularny rytm dnia toczył się swoim tempem — jakby świat postanowił specjalnie dla niej pokazać, że wszystko może być proste.
Z pierwszego pudła wyjęła ekspres do kawy. Nie talerze, nie książki — właśnie to. Zapach świeżo zaparzonej kawy szybko wypełnił kuchnię. Katarzyna usiadła na parapecie, otuliła się kocem i pozwoliła sobie na bezruch.
Cisza była niemal namacalna. Kojąca. Aż podejrzanie przyjemna.
Od lat pracowała jako redaktorka w niewielkim wydawnictwie. Zawsze traktowała tę pracę poważnie, z zaangażowaniem, lecz przez ostatnie lata spychała ją gdzieś na dalszy plan, jakby bała się zajmować zbyt wiele miejsca — w domu, w życiu, w cudzej przestrzeni. Teraz metrów było więcej. I niemal natychmiast zaczęły wypełniać się tym, co naprawdę jej własne.
Wróciła do projektu, który odkładała przez dwa lata: redakcji debiutanckiej powieści młodego autora z Lublina. Tekst był surowy, momentami nierówny, pełen nerwowej energii, ale pod warstwą niedoskonałości pulsowało w nim coś autentycznego. Pracowała nad nim wieczorami — przy uchylonym oknie, z kubkiem kawy pod ręką — i po raz pierwszy od dawna traciła poczucie czasu.
W sierpniu razem z Barbarą Rutkowskiówną wsiadły w samochód i bez większego planu pojechały na weekend do Przemyśla. Ot, kaprys piątkowego popołudnia. Białe fasady kościołów, drewniane płoty, poziomki sprzedawane na targu w papierowych kubeczkach, hotelowy kot drzemiący na cudzych walizkach — wszystko to było lekkie, niemal wakacyjne. Katarzyna śmiała się tam swobodnie, tak jak nie śmiała się od lat.
— Zmieniłaś się — zauważyła Barbara podczas kolacji, przyglądając jej się z uważnym zdziwieniem.
— W jaki sposób?
— Trudno powiedzieć. Jakbyś wreszcie była… sobą. Kiedyś zawsze sprawiałaś wrażenie czujnej. Jakbyś stała na warcie.
Katarzyna długo myślała o tych słowach. Rzeczywiście — gdy przez lata czeka się na kolejną niespodziankę ze strony cudzej rodziny, człowiek uczy się być w gotowości. To napięcie wchodzi w krew. A potem bardzo powoli z niej znika.
Jesienią spotkała Mateusza Pawlaka zupełnym przypadkiem, przy kasie w supermarkecie. Schudł, wyglądał poprawnie, w rękach trzymał makaron i sos pomidorowy. Wymienili uprzejme „dzień dobry”. Przez kilka minut rozmawiali o niczym — o pogodzie, o remoncie ulicy, o tym, że w tym sklepie mają niezłą rybę. Rozstali się spokojnie, bez cienia napięcia.
Idąc do samochodu, pomyślała, że to właśnie tak wygląda zamknięcie rozdziału. Siedem lat wspólnego życia, rozwód, a potem trzyminutowa rozmowa między półkami z promocjami. Nie czuła ani bólu, ani gniewu. Raczej cichą zgodę na to, że kiedyś kochała człowieka, który dziś należy już do innego czasu.
W domu nastawiła wodę na makaron, wyjęła z lodówki warzywa, włączyła muzykę. Za oknami zapadał zmierzch, latarnie rozbłyskiwały kolejno, a mieszkanie powoli wypełniało się ciepłym światłem. Kroiła paprykę, mieszała w garnku i od czasu do czasu zerkała na park. Myślała o redagowanej książce, o sierpniowym wyjeździe, o warsztatach ceramicznych, na które od dawna chciała się zapisać.
Tym razem nie odłożyła tego na później.
Życie, odkryła, nie było gdzieś daleko. Stało tuż obok. Wystarczyło wreszcie przekręcić klucz w drzwiach.
Umowę najmu przedłużyła bez wahania — od razu na rok. Jeden ruch palcem, jedno kliknięcie. Tak prosto, jak powinno być od początku.
Sylwia Majewskiówna, ta sama z kawiarni przy ulicy Mayakovskiego, niespodziewanie stała się kimś bliskim. Najpierw wymieniały pojedyncze wiadomości, potem coraz więcej, aż któregoś dnia wybrały się razem na wystawę współczesnej ceramiki. Trzy godziny przegadały, niemal nie patrząc na eksponaty. Zadziwiające, jak czasem ludzie odnajdują się poprzez cudzą podłość i własny ból — osobno przeżyty, a jednak podobny.
Kamil Ostrowski ostatecznie trafił w krąg zainteresowania śledczych — nie z powodu historii z Moniką Długoszówną, tam wszystko było sprytnie zamiecione pod dywan. Chodziło o wcześniejszą sprawę. Katarzyna dowiedziała się o tym w listopadzie, przy herbacie z Sylwią. Nie poczuła satysfakcji. Tylko spokojne: trudno.
Monika zadzwoniła raz. Milczała przez kilka sekund, a potem powiedziała jedynie: „Miałaś rację”. Katarzyna odpowiedziała krótko: „Wiem. Dbaj o siebie”. I zakończyła połączenie. Nie potrzebowała więcej słów ani żadnego triumfu.
Grudzień przyszedł cicho, z ostrym powietrzem i zapachem mandarynek unoszącym się w sklepach. Sama udekorowała mieszkanie: delikatne lampki w oknie, gałązka świerku w wazonie, stary kubek z reniferami pamiętający czasy studiów.
Sylwestra spędziła z Barbarą i Sylwią. We trzy. Dobre wino, żartobliwe toasty, balkon z widokiem na rozświetlone niebo nad miastem.
Gdy zegar wybił północ, Katarzyna stała przy oknie i obserwowała fajerwerki. Rok wcześniej siedziała na kanapie w życiu, które dziś wydawało jej się obce, i nie miała pojęcia, że potrafi tak — lekko, bez lęku, samodzielnie.
Teraz już wiedziała.
Uniosła kieliszek. Na niebie rozbłysnął kolejny fajerwerk — jasny, krótki, zachwycający.
To koniec — pomyślała.
A właściwie początek.