— Anka, czemu nie odbierasz? My już prawie w Warszawie, zjechaliśmy z obwodnicy! Najwyżej godzina i jesteśmy, wstaw wodę! — świergotliwy głos Moniki Zającówny, mojej szwagierki, zadźwięczał w słuchawce tak mocno, że musiałam ściszyć telefon.
Spojrzałam na wyświetlacz. 30 grudnia, 14:15. Za oknem mokry, ciężki śnieg opadał bez pośpiechu, a na ulicy zmieniał się w brudną breję.
W mieszkaniu unosił się aromat świeżo zmielonej kawy, przełamany delikatną wonią igliwia. W rogu stała niewielka choinka, którą ubrałam poprzedniego wieczoru, oglądając stary film — bez przesady, elegancko, po swojemu.
— Monika — odezwałam się spokojnie, upijając łyk i rozkoszując się ciszą własnej kuchni. — Ale właściwie dokąd wy jedziecie?
— No co ty, Anka! — roześmiała się głośno. W tle słychać było pisk dzieci i niski śmiech Pawła Pawłowskiego. — Na działkę przecież! Do nas! Stwierdziliśmy, że po co kisić się w mieście? Sałatki spakowane, Paweł fajerwerki kupił. Ogarnij tam saunę, niech się nagrzeje. Jedziemy z dzieciakami, dobrze by było, żeby dom był ciepły.
„Do nas”.
To krótkie słowo od trzech lat brzmiało w moich uszach jak zgrzyt — odkąd zmarł mój mąż, brat Moniki.
Domek był solidny, drewniany, ale wymagał ciągłej troski. Dostałam go po swoich rodzicach. Nie po mężu. A jednak dla Moniki stanowił „rodzinne gniazdo”, do którego — jak uważała — miała nieograniczone prawo wstępu.
— Monika — powiedziałam łagodnie, czując, że napięcie zamiast narastać, powoli się rozprasza. — Nie ma mnie na działce.
Zapadła cisza. Słyszałam tylko szum opon i radio grające gdzieś w ich aucie.
— To znaczy? — jej ton momentalnie stracił świąteczną lekkość, zastąpiła ją chłodna stanowczość, którą znałam aż za dobrze. — Gdzie ty jesteś? Przecież Nowy Rok spędza się z rodziną.
— Niczego nie ustalałyśmy, Monika. Po prostu mnie poinformowałaś. Jestem w Warszawie. W domu.
— Dobrze… — wyczułam, jak gorączkowo układa nowy plan. — Szkoda, że chałupa niewygrzana, ale klucz przecież leży w słoju pod schodami. Wiemy. Paweł rozpali w piecu, poradzimy sobie. A ty pakuj się i łap taksówkę albo pociąg. Nie wypada siedzieć samej w sylwestra. Czekamy.
Nie zapytała, czy chcę. Wydała dyspozycję.
Tak samo jak latem, kiedy przywiozła trójkę swoich dzieci i zostawiła je u mnie na dwa tygodnie, tłumacząc, że ma pilny projekt w pracy, a ja „i tak nic nie robię na tej wsi”. Tak samo jak zimą, gdy bez słowa regulowałam rachunki za prąd po ich pobytach, bo „zapomnieli spisać licznik, rozliczymy się później”.
Nigdy się nie rozliczyli.
Granica
— Monika, zawróćcie — powiedziałam cicho, obserwując, jak pojedynczy płatek śniegu rozpływa się na szybie. — Nie przyjeżdżajcie.
— Anka, oszalałaś? Bagażnik pęka od jedzenia! Dzieci już żyją tym wyjazdem! Paweł jest zmęczony, nie będzie wracał. Nie wygłupiaj się. Zaraz stracę zasięg, do zobaczenia. Klucz pod schodami, pamiętam!
Rozłączyła się.
Odłożyłam telefon i przyjrzałam się swoim dłoniom. Nie drżały. Były spokojne. A przecież jeszcze rok temu po takiej rozmowie już biegałabym po mieszkaniu, pakując torbę i szukając numeru do taksówki.