Zmywała z siebie resztki goryczy i upokorzenia, które przez ostatnie miesiące osiadały na niej jak ciężki pył. Weekend stał się dla niej symbolicznym oczyszczeniem i przygotowaniem do zupełnie nowego etapu. Kiedy zapadł niedzielny wieczór, nie czuła się już skrzywdzoną pracownicą. W jej spojrzeniu pojawiła się determinacja kogoś, kto zamierza przywrócić elementarną uczciwość.
W poniedziałek, kilka minut przed dziesiątą, pod reprezentacyjne wejście biurowca podjechała ciemna limuzyna. Wysiadł z niej Tadeusz Borkowski — wysoki, nienagannie ubrany, o twarzy pozbawionej emocji. Każdy jego ruch był wyważony i spokojny. Chwilę później drzwi po drugiej stronie otworzyły się i wysiadła Alicja Królówna. Miała na sobie doskonale skrojony, formalny kostium, włosy upięte w gładki kok. W jej oczach nie było już ani śladu niepewności.
Razem przekroczyli próg budynku. Ten sam ochroniarz, który jeszcze kilka dni wcześniej patrzył na nią ze współczuciem, teraz wyprostował się niemal na baczność. Bez słowa skierowali się do windy przeznaczonej dla zarządu.
W sali konferencyjnej panował nerwowy szmer. Kadra kierownicza zebrała się w komplecie. Alicja od razu dostrzegła Danutę Majewskiównę stojącą wśród menedżerów. Kobieta poprawiała marynarkę i próbowała zachować pozory pewności siebie, choć jej uśmiech był wyraźnie wymuszony.
Punktualnie o dziesiątej do pomieszczenia wszedł dotychczasowy prezes, którego Tadeusz Borkowski postanowił tymczasowo pozostawić na stanowisku.
— Szanowni państwo, proszę o uwagę — odezwał się, a w jego głosie brzmiało napięcie. — Mam zaszczyt przedstawić nowego właściciela i przewodniczącego rady nadzorczej „Przyszłych Technologii” — pana Tadeusza Borkowskiego.
Tadeusz stanął na środku sali. Zebrani wpatrywali się w niego w milczeniu. Powoli przesunął wzrokiem po twarzach obecnych, zatrzymując spojrzenie na moment na Danucie. Ta odpowiedziała jeszcze szerszym, choć coraz bardziej sztywnym uśmiechem.
— Dzień dobry państwu — zaczął spokojnie, tonem człowieka przyzwyczajonego do podejmowania decyzji. — Nie będę rozwodził się nad szczegółami. Naszym celem jest dynamiczny rozwój spółki. Potrzebujemy fachowców najwyższej klasy oraz całkowicie przejrzystych procedur. Intrygi, brak kompetencji czy działania sprzeczne z prawem będą eliminowane bez wahania. Wprowadzam zatem nowe stanowisko — wiceprezesa do spraw rozwoju. Będzie to moja prawa ręka, osoba nadzorująca wszystkie kluczowe procesy. Jej decyzje będą równoznaczne z moimi.
W pomieszczeniu zapadła cisza tak głęboka, że słychać było przyspieszone oddechy. Danuta wyprostowała plecy, a w jej oczach zapaliła się iskra nadziei — lata pracy, układów i ambicji mogły wreszcie przynieść upragniony awans.
— Pozwólcie państwo, że przedstawię — dodał Tadeusz po krótkiej pauzie — mojego przedstawiciela i nową wiceprezes spółki, Alicję Królównę.
Gestem zaprosił córkę. Alicja wyszła do przodu i stanęła obok niego.
Na twarzy Danuty Majewskiówny odmalował się najpierw bezruch, potem niedowierzanie, a wreszcie czysty strach. Uśmiech zgasł, jakby ktoś zgasił światło. Zbladła, wargi lekko jej zadrżały. Spojrzenie przerzucała nerwowo z Alicji na Tadeusza, jakby próbowała zrozumieć coś niemożliwego. Łukasz Zalewski i Mariusz Zając, siedzący kilka rzędów dalej, wyglądali równie wstrząśnięci. Patrzyli na Alicję tak, jakby przed nimi stanęło widmo przeszłości.
W jednej chwili dotarło do nich, kim naprawdę była zwolniona kilka dni wcześniej pracownica. Córką nowego właściciela. Ich czwartkowa euforia, kpiny i świętowanie zwycięstwa przemieniły się w najbardziej gorzki błąd, jaki mogli popełnić.
— Zaczniemy od kompleksowego audytu działu marketingu za ostatnie dwanaście miesięcy — oznajmiła Alicja. Jej głos brzmiał czysto i stanowczo. — Sprawdzimy każdą fakturę, każdy kontrakt i wszystkie raporty projektowe.
Patrzyła wprost na Danutę. Ta nie była w stanie wydobyć z siebie ani słowa.
Spotkanie zakończyło się szybciej, niż ktokolwiek się spodziewał. Ludzie opuszczali salę w milczeniu, rzucając w stronę Alicji spojrzenia pełne zdumienia i obaw. Danuta stała nieruchomo, jakby wrosła w podłogę. Gdy pomieszczenie niemal opustoszało, podeszła do nich powoli.
— Panie Tadeuszu… pani Alicjo… — jej głos łamał się wyraźnie. — To musi być jakieś nieporozumienie. Ja… nie miałam pojęcia…
— Nie miała pani pojęcia, że nie wolno poniżać ludzi? — przerwał spokojnie Tadeusz. — A może nie wiedziała pani, że cudzej pracy nie wolno sobie przywłaszczać?
— Niczego nie przywłaszczyłam! — wyrzuciła z siebie histerycznie. — A Alicja była niekompetentna! To ona zaprzepaściła kluczowy projekt!
— Projekt, który sama pani zniszczyła, usuwając wszystkie pliki…