— …to proszę pozwolić, że coś u pani kupię. Na upominki dla pracownic. Ile ma pani wszystkiego?
Zamrugałam, jakby ktoś nagle zapalił zbyt jasne światło. Spojrzałam na blat. Około piętnastu czapek, kilka kompletów rękawiczek, pięć szalików. Nigdy tego dokładnie nie liczyłam.
— Nie wiem dokładnie — przyznałam cicho.
— W takim razie biorę wszystkie czapki — oznajmiła Dorota Witkowskiówna, zsuwając z ramienia obszerną torbę. — I te szaliki z warkoczowym splotem również. Proszę zapakować. Gotówkę mam przy sobie.
Czułam się, jakbym stała obok własnego ciała. Wyjęłam duży worek, zaczęłam wkładać rzeczy jedna po drugiej. Palce miałam jak z waty. Cały utarg za jednym zamachem? W jeden wieczór? To brzmiało jak bajka.
— Ile wychodzi? — zapytała, gdy skończyłam pakować.
— Policzyć? — upewniłam się.
— Oczywiście. Sama. Zobaczymy, czy potrafi pani uczciwie rachować — w jej oczach pojawił się figlarny błysk.
Przeliczyłam dokładnie: piętnaście czapek po tysiąc złotych, dwie droższe po tysiąc dwieście, szaliki po osiemset. Suma przekroczyła dwadzieścia tysięcy.
— Dwadzieścia jeden tysięcy czterysta złotych — powiedziałam po sprawdzeniu drugi raz.
Wyjęła portfel, odliczyła wskazaną kwotę i dorzuciła dodatkowy tysiąc.
— Premia za rzetelność — wyjaśniła, podając mi pieniądze. — I za siłę. Po takich mężach jak pani były, niewiele kobiet potrafi się podnieść. A pani się podniosła. Bez protekcji.
Gorące łzy napłynęły mi do oczu. Zupełnie nie w porę, na mrozie. Odwróciłam twarz.
— Spokojnie — dotknęła lekko mojego ramienia. — Proszę nie płakać. Będzie dobrze. Widać to.
Otarłam policzki rękawem kurtki.
— Przepraszam… po prostu nie wie pani, ile to dla mnie znaczy.
— Wiem aż za dobrze — westchnęła. — Trzydzieści lat temu zostałam z dzieckiem i długami. Mąż zniknął. Nie było wtedy takich targowisk. Sprzedawałam drożdżówki na dworcu.
Patrzyłam na nią z niedowierzaniem. Eleganckie futro, nienaganna fryzura, spokojny, pewny ton — i dworzec?
— Życie bywa przewrotne — uśmiechnęła się. — Dlatego wyczuwam takie kobiety jak pani z daleka. I nie chodzi o litość. O zrozumienie. Po świętach proszę przyjechać. Liczę na panią.
Zabrała torbę z moimi wyrobami, poprawiła kołnierz.
— Dziękuję za rozmowę — powiedziałam.
— A ja za szczerość. I jeszcze jedno, Julio Długoszówno. Ten pan, który tu wcześniej rzucał pieniędzmi… on jeszcze się pojawi.
Zastygłam.
— Skąd ta pewność?
— Tacy mężczyźni zawsze wracają. Gdy zobaczą, że kobieta nie została tam, gdzie ją zostawili. Proszę być gotową.
Skinęła głową i odeszła w stronę wyjścia. Patrzyłam na jej prostą sylwetkę, na kołyszące się futro i zastanawiałam się, czy to naprawdę się wydarzyło.
W kieszeni palił mnie plik banknotów — dwadzieścia dwa tysiące czterysta złotych. Więcej niż zarabiałam przez dwa miesiące.
Usiadłam na stołku, bo kolana odmówiły współpracy. Na blacie zostało kilka par rękawiczek i parę mniej popularnych modeli. Reszta zniknęła w torbie Doroty Witkowskiówny.
Po świętach. Biuro. Projekty. Współpraca. Czy to możliwe?
A zaraz potem chłodna myśl: Konrad Kamiński wróci. Po co?
Spojrzałam na zegarek — wpół do piątej. Targ zaraz się zamknie. Trzeba pakować się i jechać do mamy, do Hanny Kozłowskiówny.
Zbierałam towar do kartonu, gdy pod palcami poczułam coś miękkiego. Angorowa czapka. Ta sama, którą Konrad zgniatał, którą oglądała Dorota. Nie zabrała jej.
Zrozumiałam natychmiast. Zostawiła ją celowo. Wiedziała, że tej nie sprzedam. To był mój talizman — upokorzony, a jednak nienaruszony.
Włożyłam ją na głowę, na drugą czapkę. Ciepło rozlało się po skroniach, a wraz z nim spokój.
Targ zaczynał się zwijać. Wózki turkotały, głosy odbijały się echem. Związałam karton i wtedy ich zobaczyłam.
Konrad stał z Magdaleną Malinowskiówną kilkanaście metrów dalej. Ona coś przeglądała, on patrzył prosto na mnie. W jego oczach nie było już pogardy. Raczej mieszanina zaskoczenia i gniewu.
Widział. Rozmowę, zakupy, pieniądze.
Odwzajemniłam spojrzenie i nagle poczułam, że strach wyparował. Została chłodna ciekawość.
Magdalena pociągnęła go za rękaw. Odeszli.
Ścisnęłam w kieszeni banknoty i pomyślałam: dziękuję ci, Konradzie. Gdybyś mnie nie zdradził, nigdy nie odważyłabym się stanąć tutaj. Nie spotkałabym Doroty.
Czasem trzeba runąć na dno, by się odbić.
Ruszyłam w stronę przystanku, gdzie czekał bus do mamy i do mojego prawdziwego życia.
Cztery dni minęły jak mgnienie. Pieniądze leżały w maminych oszczędnościach, Hanna dostała nową kurtkę, a ja wciąż spodziewałam się telefonu z informacją, że to pomyłka.
Telefon milczał.
Przed Nowym Rokiem zostały trzy dni. Postanowiłam pracować dalej. Klaudia Zalewskiówna pożyczyła mi część swojego asortymentu, by stoisko nie świeciło pustkami. Noce spędzałam z drutami w rękach. Powstawały nowe wzory — śmielsze, bardziej skomplikowane. Zaczęłam je zapisywać w starym zeszycie znalezionym u mamy.
Mróz zelżał, choć wiatr ciął jak nożem. Stałam za stoiskiem i rozmyślałam o świętach. Hanna marzyła o prawdziwej, dużej choince. Może w tym roku się uda?
Myśli wracały do Konrada. Do jego śmiechu, do pogniecionych pięciuset złotych, do spojrzenia pełnego wściekłości.
Targ tętnił jak zwykle. Zapach mandarynek mieszał się z aromatem smażonych pączków. Gwar, śmiech, płacz dzieci.
Prawie uwierzyłam, że wszystko się uspokoiło.
— No i jak, Julio, interes jeszcze się trzyma?
Podniosłam wzrok. Stał przede mną sam. Bez Magdaleny. Twarz miał napiętą.
Milczałam.
— Język w gardle stanął? — zakpił. — Słyszałem, że jakaś dama w futrze wykupiła ci pół stoiska.
Serce ścisnęło się na moment.
— Co ci do tego? — zapytałam spokojnie.
— Interesuje mnie, czy moja była żona nie szkodzi mi przypadkiem opinii — wycedził. — Nie opowiada bajek o długach i podpisach.
Więc o to chodziło. Strach.
— Czego się boisz, Konradzie?
Drgnął.
— Ja? Niczego. Jestem przedsiębiorcą. Mam kontakty. A ty jesteś nikim.
— Nie mówiłam o tobie nikomu — odpowiedziałam chłodno. — Nawet nie chcę.
Zaśmiał się nerwowo.
— Widziałem ją. Dorotę Witkowskiównę. Wiesz, kim jest? Prowadzę z nią rozmowy o kontrakcie.
— To gratuluję — odparłam.
Uderzył dłonią w blat.
— Jeśli cokolwiek jej nagadasz, pożałujesz. Alimenty załatwię oficjalnie. Wyciągnę wszystko.
— Nic mi nie zostawiłeś — wstałam. — Wyrzuciłeś mnie z długami.
Nachylił się groźnie.
— Lepiej siedź cicho, bo inaczej—
— Inaczej co?
Głos zabrzmiał obok nas — spokojny, pewny.
Odwróciliśmy się równocześnie. Dorota Witkowskiówna stała tuż przy stoisku.
— Pani Doroto! — Konrad natychmiast przybrał uprzejmy ton. — Rozmawiam tylko z byłą żoną.
— Słyszałam tę „rozmowę” — powiedziała chłodno, stając obok mnie. — Julio, mówiłam, że masz wołać, gdy pojawią się klienci. Gardło ci siada.
Podała mi kubek herbaty.
— Klienci? — powtórzył Konrad.
— Oczywiście. Pan się pomylił. To nie sprzedawczyni. To współwłaścicielka naszej sieci. Sprawdzamy ofertę przed świętami.
Konrad zbladł.
— Współ…?
— Podpisaliśmy wstępną umowę — ciągnęła spokojnie. — Julia będzie projektować kolekcję dla „Ciepłego Domu”. Z udziałem w zyskach.
Patrzył na mnie, jakby widział obcą osobę. Usta otworzyły mu się i…