Ciszę przerywał jednostajny sygnał aparatury. Ekrany monitorów, plątanina przewodów, ten charakterystyczny, szpitalny zapach – ostry i chłodny – sprawiał, że człowiek oddychał jakby ostrożniej, płycej.
Dawid Malinowski leżał przy oknie. Rozpoznałam go najpierw po dłoniach. Duże, silne, z szerokimi nadgarstkami. Na prawym palcu wskazującym – cienka blizna z dzieciństwa; tyle razy opowiadał, jak spadł z roweru, że mogłabym tę historię powtórzyć za niego. Twarz była obca: nienaturalnie jasna, częściowo zasłonięta rurką i plastrami. Ale ręce były jego. Tych nie dało się pomylić.
Ujęłam jedną z nich i lekko ścisnęłam.
— Cześć — wyszeptałam. — To ja, Monika.
Monitor tykał równym rytmem. Żadnej reakcji.
— Byłam tu całą noc. Dzwoniłeś do mnie. Dwa razy. Nie mam pojęcia, jak to zrobiłeś, ale w sumie mnie to nie dziwi. Zawsze robiłeś rzeczy, których nie powinieneś. Wyjadałeś kotlety prosto z patelni. Podkradałeś słodycze z szuflady. — Urwałam, bo nagle poczułam, że to wspomnienie nie do końca do niego pasuje. — Nieważne. Jestem tutaj. Nigdzie się nie wybieram.
Jego palce pozostały bezwładne. Aparatura nadal odmierzała czas.
— Musimy kiedyś wrócić do jednej rozmowy — podjęłam ciszej. — Pamiętasz zeszły listopad? Chciałeś polecieć do Portugalii, a ja stwierdziłam, że to zbędny wydatek. Powiedziałeś wtedy, że po prostu chcesz pokazać mi ocean. Odpowiedziałam coś nieprzyjemnego. Już nawet nie pamiętam dokładnie co. Coś o rozsądku i pieniądzach.
Patrzyłam na jego nieruchomą twarz.
— To pojedźmy. Jak tylko wydobrzejesz, kupuję bilety. Sama się tym zajmę. Ty mi tylko powiedz, który miesiąc jest najlepszy. Wiesz, że kompletnie się na tym nie znam.
Od strony drzwi dobiegł cichy głos pielęgniarki:
— Proszę kończyć.
Puściłam jego dłoń, ale po sekundzie znów ją chwyciłam, jakby na zapas.
— Zadzwoń jeszcze raz — szepnęłam. — Odbiorę. Obiecuję.
O dziewiątej dziesięć administracja otworzyła depozyt. Przyniesiono mi foliową torbę z rzeczami Dawida. Poprosiłam, by sprawdzić telefon w mojej obecności.
Wyświetlacz był pęknięty — musiał upaść razem z nim na klatce schodowej. Urządzenie włączało się z oporem. Młody pracownik z identyfikatorem „Kamil Wesołowski” odnalazł historię połączeń.
Ostatnie wychodzące — do mnie, 19:22. Jeszcze przed przyjazdem karetki. Pewnie wtedy, gdy poczuł się źle i próbował się ze mną skontaktować.
Po 19:30: brak połączeń przychodzących. Brak wychodzących.
Nie było żadnych rozmów o 23:14 ani 02:07.
Spojrzałam na ekran. Potem na swój telefon. W mojej historii połączeń widniały dwa nieodebrane od jego numeru. Każde po trzydzieści sekund.
— To dziwne — mruknął Kamil. — Może błąd operatora? Zdarza się czasem duplikacja.
— Możliwe — odpowiedziałam spokojnie.
Zabrałam torbę z ubraniami. Telefon zostawiłam — z rozbitym ekranem i tak długo by nie wytrzymał.
Usiadłam na ławce w korytarzu. Wyjęłam swój aparat i jeszcze raz otworzyłam listę. Dwa połączenia. Trzydzieści jeden sekund. Trzydzieści sekund.
Jakby próba wypowiedzenia jednego słowa. Jednej sylaby.
Monika.
Może to tylko wyobraźnia. Może.
Schowałam telefon do kieszeni. Nie usunęłam tych połączeń.
Julia Zalewskiówna przyjechała trzeciego dnia. Kupiła bilet bez konsultacji, po prostu wsiadła w pociąg. Była do Dawida podobna — ta sama postawa, te same dłonie. Tylko głos wyższy, bardziej miękki.
Siedziałyśmy w szpitalnej kawiarni nad kubkami okropnej herbaty.
— Powiedz mi o nim coś, czego nie wiem — poprosiłam.
Uniósła brwi.
— Po co?
— Po prostu chcę.
Zamyśliła się.
— Bał się ciemności. Długo, chyba do dwunastego roku życia. Nikomu się nie przyznawał, ale ja wiedziałam. Zawsze zostawiał uchylone drzwi, żeby z korytarza wpadało światło. Potem przestał. Może się przyzwyczaił. A może nauczył się to ukrywać.
Wyobraziłam sobie dwunastoletniego Dawida z półotwartymi drzwiami. I jego teraz — pięćdziesięciojednoletniego, podłączonego do aparatury, w półmroku intensywnej terapii.
— W nocy tam pali się światło? — zapytałam. — Na OIOM-ie?
— Chyba tak. Pielęgniarki przecież dyżurują.
— To dobrze.
Zamilkłyśmy.
— Monika — odezwała się Julia. — On z tego wyjdzie. Jestem pewna.
— Nie możesz być pewna.
— Może nie. Ale wierzę.
Wiara to coś innego. Z tym potrafiłam się pogodzić.
Piątego dnia Dawid otworzył oczy.
Telefon zadzwonił o 11:40. Właśnie wróciłam do domu, żeby się przebrać i nakarmić kota. Numer szpitala.
— Monika Nowakowskiówna? Pani mąż odzyskał przytomność. Lekarz prosi, by pani przyjechała.
Nie pamiętam drogi powrotnej. Pamiętam tylko, że miska kota została pusta, a ja przez kolejne dni miałam z tego powodu wyrzuty sumienia.
Tym razem pozwolono mi wejść na dziesięć minut. Dawid leżał w tym samym miejscu. Rurkę intubacyjną już usunięto, została jedynie cienka kaniula z tlenem. Oczy miał otwarte, utkwione w suficie.
Podeszłam i ujęłam jego dłoń.
— Cześć — powiedziałam cicho.
Powoli odwrócił głowę. Jego spojrzenie błądziło przez chwilę, aż w końcu zatrzymało się na mojej twarzy.