Sobotni poranek nie zaczął się spokojnie. Ze snu wyrwał mnie huk dochodzący z kuchni — coś ciężkiego upadło na podłogę, a chwilę później usłyszałam przytłumione przekleństwo Marka. W weekendy zawsze zrywał się wcześniej ode mnie, jakby sobota była stworzona do nadrabiania wszystkich zaległości świata, a nie do wylegiwania się pod kołdrą.
— Kasia, długo jeszcze? — zawołał z kuchni. — Śniadanie wystygnie!
Westchnęłam i niechętnie wysunęłam się spod ciepłej kołdry. Za oknem wisiała ciężka, ołowiana chmura, z której sączył się drobny, uparty majowy deszcz. Perspektywa zakładania kaloszy i jazdy na działkę w taką pogodę nie budziła we mnie entuzjazmu, ale przecież umawialiśmy się, że właśnie w ten weekend zaczniemy sadzić warzywa.
W kuchni czekała mnie niespodzianka. Marek stał przy kuchence w moim kwiecistym fartuszku i krzątał się z przesadną energią. Na stole leżały już kanapki, a obok parowały dwie filiżanki kawy.
— Siadaj, najpierw coś zjedz — powiedział, podsuwając mi talerz. — Dzisiaj mamy poważne zadania.
Usiadłam naprzeciwko niego i przyjrzałam mu się uważnie. W soboty zwykle narzekał, że za długo się szykuję, a dziś sam przygotował śniadanie. Coś było nie tak.
— Jakie zadania? Przecież leje — odparłam, popijając kawę. — Może pojedziemy jutro? Chciałam dziś zajrzeć do mamy.
Marek zakręcił łyżeczką w kubku, potem odłożył ją zbyt ostrożnie, jakby bał się hałasu.
— Nie, dziś musisz pojechać. Pomyślałem, że najwyższy czas ogarnąć grządki. Truskawki pewnie już gniją, chwasty rosną jak szalone. Wiesz, jak to jest — jeśli teraz się tym nie zajmiemy, później nic z tego nie będzie.
Mówił jak nauczyciel ogrodnictwa, a przy tym unikał mojego wzroku, wpatrując się w szybę.
— Marek, o co chodzi? — odstawiłam filiżankę. — Zawsze jedziemy razem. Skąd ten pośpiech? Masz jakieś plany na wieczór?
— Żadne plany — odpowiedział zbyt szybko, wstając od stołu. Podszedł do okna i stanął do mnie plecami. — Tylko masa pracy. W poniedziałek oddaję raport, muszę się skupić. Jeśli oboje wyjedziemy, nie wyrobię się. A ty i tak lubisz siedzieć na działce. Przewietrzysz się.
Lubiłam. Ale wtedy, gdy robiliśmy to razem — gdy on przekopywał ziemię, a ja podlewałam, gdy wieczorem rozpalaliśmy grilla i śmialiśmy się przy stole. Samotne siedzenie w pustym domu, w deszczu, nie było moim marzeniem.
— Nie chcę jechać sama — powiedziałam stanowczo. — Przełóżmy to na jutro. Albo weź wolne w poniedziałek.
— Kasia — jego głos stwardniał — decyzja zapadła. Zatankowałem auto, spakowałem twoją torbę. Proszę, bez kłótni. Potrzebuję dziś ciszy. W niedzielę wieczorem po ciebie przyjadę.
Patrzyłam na niego dłuższą chwilę. Nie wytrzymał mojego spojrzenia — chwycił ścierkę i zaczął przecierać już czysty blat. Coś tu śmierdziało. I to nie przypalonym jajkiem.
Wtedy zadzwonił mój telefon. Magdalena.
— No cześć, żyjesz? — trajkotała. — Idziemy dziś do kina? W mieście grają komedię, idealną dla zmęczonych żon.
— Chyba jadę na działkę — odpowiedziałam, nie spuszczając oczu z Marka.
— W taki deszcz? Zwariowałaś? A twój mąż?
— Zostaje. Pracuje.
— Jasne, pracuje… — prychnęła. — Uważaj tam na siebie. I nie śpij w dzień, bo jeszcze jakiś psychol się przyplącze.
Rozłączyłam się. Marek spojrzał pytająco.
— Magdalena?
— Zapraszała do kina.
Wyraźnie odetchnął.
— I dobrze, że odmówiłaś. Dom sam się nie ogarnie.
Pół godziny później stałam w przedpokoju w starych dżinsach, z torbą zakupów i kaloszami. Marek pocałował mnie w policzek.
— Klucze masz?
— Mam.
— To jedź ostrożnie. Zadzwonię.
Ledwie wyszłam na klatkę, a on już zamykał drzwi. Zwykle czekał, aż wsiądę do windy.
Droga do naszego ogrodu działkowego zajmowała niespełna godzinę. Wycieraczki monotonnie przesuwały się po szybie, a ja w myślach wracałam do porannej rozmowy. Dlaczego nie powiedział wprost, że chce zostać sam? Po co ta sztuczna troska?
Zadzwoniłam do niego z zestawu głośnomówiącego.
— Coś się stało? — odebrał natychmiast, wyraźnie spięty.
W tle słyszałam głosy.
— Nie. Tylko… jesteś dziś jakiś dziwny.
— Wszystko w porządku. Oddzwonię, mam ważny telefon.
Rozłączył się.
Na wjeździe do ROD-u przywitałam się z panem Józefem, naszym dozorcą. Nasza działka leżała na uboczu, przy lesie. Trzy lata temu kupiliśmy stary domek i włożyliśmy w niego mnóstwo pieniędzy. Nowe ogrodzenie, remont, altana — byłam z tego miejsca dumna.
Zatrzymałam samochód przed bramą i zamarłam.
Na furtce wisiała zupełnie nowa kłódka. Naszej starej nie było.
Podeszłam bliżej. Obca. Lśniąca. Wyjęłam klucze — nie pasowały.
Serce zaczęło mi walić. Otworzyłam małą furtkę, tę boczną — tam kłódka była nasza. Weszłam na teren i stanęłam jak wryta.
Panował porządek. Zbyt idealny. Ścieżki zamiecione, krzewy przycięte. A między domem a szopą wisiało pranie. Cudze, wyblakłe, wstrętne.
Powoli weszłam na ganek. Drzwi nie były zamknięte.
W środku pachniało kapustą i papierosami. Na półkach stały obce garnki. Mój pojemnik z kaszą był przesunięty.
W kuchni, przy moim stole, siedziały dwie kobiety. Starsza, o ciężkiej sylwetce i spiętych w kok siwych włosach, oraz druga — podobna do niej, tylko chudsza. Na kuchence bulgotał czajnik.
Starsza odwróciła się.
— O, Kasia przyjechała! — zawołała z szerokim, nieszczerym uśmiechem. — A my tu z Alicją herbatkę pijemy. Marek mówił, że dziś wpadniesz.
Zabrakło mi tchu. Joanna. Moja teściowa.
— Co wy tu robicie? — wydusiłam.
— Jak to co? Mieszkamy — odpowiedziała beztrosko. — Marek pozwolił. Trochę tu pobędziemy.
Mój dom. Mój azyl. Przestał nim być.
— Po jakim prawie? — zapytałam cicho.
Uśmiech zniknął z jej twarzy.
— Po takim, że to dom mojego syna. A ja jestem jego matką. Czyli też mam tu coś do powiedzenia.
— A ja?
— A ty przestań dramatyzować.
Wbiegłam do sypialni. Na łóżku leżała obca pościel. Moje ubrania zepchnięto do szafy na dół, a na wieszakach wisiały znoszone sukienki.
W pokoju gościnnym zobaczyłam rozkładaną leżankę, a na niej niemowlę. Obok siedziała młoda dziewczyna, malując paznokcie moim lakierem.
— Kim pani jest? — zapytała bezczelnie.
— Właścicielką.
— Aaa. Ja Natalia. Córka wujka Krzysztofa. A to mój synek.
Zabrakło mi słów.
Wróciłam do kuchni.
— Kto tu jeszcze mieszka? — zapytałam.
— Krzysztof — odpowiedziała Joanna. — Ma problemy z sercem. Potrzebuje świeżego powietrza. W mieście go wyrzucili z kwatery, remont. Marek sam zaproponował działkę. Do jesieni posiedzimy.
Do jesieni.
— A kłódka?
— Krzysztof wymienił. Dla bezpieczeństwa.
Zadzwoniłam do Marka.
— Wiedziałeś? — krzyknęłam.
— No tak. Chciałem ci powiedzieć. To tylko na chwilę.
— Na chwilę?! Oni zajęli wszystko!
— Kasia, nie rób scen. To rodzina.
Rozłączył się.
Stałam bezradnie, a z kuchni dobiegał szept Joanny:
— Nerwowa jakaś. Marek ją rozpuścił.
Zamknęłam się w komórce. Moje rzeczy były rzucone w kąt, przykryte czyjąś brudną kurtką.
Wyszłam na ganek, zadzwoniłam do Magdaleny i opowiedziałam jej wszystko.
— Zwariowali?! — krzyczała. — To twoja własność! Macie wspólność majątkową!
— Boję się — wyszeptałam. — Krzysztof to dziwny typ.
— Dzwoń na policję! Nie mają prawa tam siedzieć!
Zamyśliłam się. Domek był formalnie rekreacyjny, bez meldunku. Rzeczywiście — nie mieli tu żadnych praw.
Poczułam, jak w środku rodzi się determinacja.
Wstałam z ganku, wyprostowałam plecy i ruszyłam w stronę domu, gotowa wreszcie powiedzieć Joannie prosto w twarz, że to ja jestem współwłaścicielką i nie zamierzam pozwolić, by ktokolwiek urządzał się tutaj bez mojej zgody, nawet jeśli jest rodziną mojego męża.