— Otwieraj natychmiast! Bo zadzwonię po straż, przyjadą i wytną te zamki w diabły! — wrzasnęłam, waląc pięścią w drzwi obite sztuczną skórą.
Klucz obrócił się w zamku tylko do połowy i z głuchym oporem stanął. Po drugiej stronie coś szczęknęło — zasuwka. Ta sama, której ja nigdy nie używałam.
Skrzydło drzwi powoli ustąpiło do środka. W progu zobaczyłam młodszą siostrę, Marcelinę Krawczykównę. Miała na sobie mój ukochany szmaragdowy szlafrok z prawdziwego jedwabiu, kupiony za premię w drogim domu towarowym. Jego dół wlókł się po brudnej podłodze.
— Oj, Katarzynko, po co tak się dobijasz? — Marcelina Krawczykówna ziewnęła szeroko, przytrzymując dłonią zaokrąglony brzuch. — My tu jeszcze śpimy, tak w ogóle.
Weszłam do środka i od razu nadepnęłam na cudze, rozdeptane adidasy z pozdzieranymi noskami. Na szafce w przedpokoju walały się ulotki, jakiś lepki pęk kluczy i pusta paczka po papierosach.
W donicy z moim ulubionym fikusem tkwił niedopałek. Szary ślad popiołu osiadł na zadbanych, błyszczących liściach. Zacisnęłam dłonie tak mocno, że paznokcie boleśnie wbiły mi się w skórę.
— Marcelina Krawczykówna, zdejmujesz szlafrok, pakujesz swoje rzeczy i wynosisz się stąd. Macie dokładnie dziesięć minut.
— No proszę, pani prawniczka się znalazła — dobiegł mnie przeciągły, bezczelny głos z kuchni.
W przejściu stanął Michał Stępień, mąż mojej siostry. Miał na sobie tylko szare, dzianinowe bokserki, a w dłoni trzymał zaparowaną butelkę piwa. Na jego ramieniu widniała świeża rysa.
— Po co ten hałas? — parsknął, po czym napił się prosto z butelki. — My tu jesteśmy legalnie. Słyszałaś kiedyś o prawie? Przecież to podobno twoja działka.
— Michał Stępień, zamknij się, zanim ci poprawię uzębienie — syknęłam, podchodząc do niego niemal na wyciągnięcie ręki. — Wynocha z mojego mieszkania. Natychmiast.
— Nie możesz nas wyrzucić, Katarzynko — Marcelina Krawczykówna wydęła usta do płaczu i schowała się za szerokimi plecami męża. — Michał Stępień mówił, że masz ogromne trzy pokoje, a siedzisz tu sama jak ponurak. Ja niedługo rodzę. Po rodzinie należy nam się chyba normalny kąt?
— Mamy papier, więc spuść z tonu, właścicielko. Zostajemy tu na długo.
Weszłam do sypialni i zatrzasnęłam drzwi tuż przed nosem klnącego Michała Stępnia. Serce tłukło mi się gdzieś wysoko, prawie w gardle.
Otworzyłam laptop, zalogowałam się do profilu zaufanego i weszłam w zakładkę dotyczącą spraw urzędowych. Strona ładowała się nieznośnie długo, jakby specjalnie przeciągała moje nerwy do granic. Wreszcie ekran mrugnął.
W sekcji „Moje mieszkanie” świeciło nowe powiadomienie z rejestru meldunkowego. Dotyczyło mojego trzypokojowego lokalu.