Mąż wysłuchał jej, oparty ramieniem o framugę drzwi. Przez chwilę milczał, a potem tylko ciężko westchnął.
— Mama się martwi — powiedział w końcu. — Chce pomóc.
— Pomóc? — Agnieszka poczuła, że coś w niej pęka. — Ona nie pomaga. Ona się tutaj wprowadza.
— Przesadzasz. Po prostu czasem wpada.
— Czasem? Ona jest tu codziennie.
— I co z tego? To moja matka. Ma prawo zobaczyć się z synem.
— W moim mieszkaniu?
Twarz męża natychmiast stwardniała.
— W naszym mieszkaniu — poprawił ją chłodno. — Ja też tutaj mieszkam.
— Mieszkasz, bo ci na to pozwoliłam. To mieszkanie należy do mnie.
— Naprawdę? — jego głos stał się ostrzejszy. — Czyli jestem tu tylko jakimś tymczasowym lokatorem?
Agnieszka zacisnęła powieki. Nie chciała awantury. Nie chciała wypowiadać takich zdań, nie chciała słyszeć podobnych odpowiedzi. A jednak słowa same wydostały się na zewnątrz.
— Nie o to chodzi. Proszę cię tylko, żebyś porozmawiał z matką i poprosił ją, żeby nie przychodziła tak często.
— Nie zrobię tego — odparł bez wahania. — Moja matka jest dla mnie ważniejsza niż twoje humory.
Odwrócił się i poszedł do sypialni. Agnieszka została w kuchni. Siedziała przy stole długo po północy, aż stopy zupełnie jej zmarzły. Dopiero później położyła się na kanapie w salonie, ale sen nie przyszedł. Leżała z otwartymi oczami, patrząc w ciemność.
Następnego ranka teściowa pojawiła się już z samego rana. Nie przyszła z pustymi rękami — wniosła kilka toreb wypchanych rzeczami.
— Pomyślałam, że pomieszkam trochę u syna — oznajmiła, zdejmując płaszcz. — Na wsi zimno, a z tym piecem można oszaleć. Człowiek tylko dokłada i dokłada.
Agnieszka stała w przedpokoju i patrzyła, jak kobieta ustawia torby pod ścianą, wiesza płaszcz na wieszaku i zdejmuje buty, jakby wszystko było już ustalone.
— Na jak długo pani zamierza zostać? — spytała cicho.
— Sama nie wiem. Może tydzień, może dłużej. Pogoda paskudna, nie chce mi się ciągle jeździć tam i z powrotem.
— Nie mamy tu miejsca. Mieszkanie jest małe.
— Małe? — teściowa rozejrzała się po korytarzu z miną znawcy. — Dwa pokoje, całkiem wystarczy. Prześpię się na kanapie. Nie jestem wybredna.
Agnieszka chciała zaprotestować, lecz teściowa już weszła do kuchni i włączyła czajnik, jakby od dawna była u siebie.
Wieczorem mąż wrócił z pracy i wyraźnie się ucieszył.
— Mamo, długo zostajesz?
— Na tydzień, synku. Mam dość tej wsi. Dobrze mi zrobi trochę miasta.
Skinął głową i usiadł przy stole. Teściowa podała kolację. Agnieszka jadła, nie podnosząc wzroku znad talerza. Po posiłku sprzątnęła naczynia i zamknęła się w sypialni. Mąż został z matką w salonie. Przez ścianę dochodziły do niej ich głosy i śmiech.
Tydzień przeciągnął się w dwa. Teściowa urządziła się na dobre. Rozpakowała swoje rzeczy, zajęła połowę szafy w przedpokoju, a w kuchni poustawiała na półkach własne słoiki, pudełka i zapasy. Agnieszka wracała z pracy i zastawała ją przy swoim stole, przy swojej kuchence, w swoim mieszkaniu.
Pewnego wieczoru znów spróbowała porozmawiać z mężem.
— Kiedy twoja matka wyjedzie?
— Nie wiem. Dlaczego pytasz?
— Bo mam dość życia we troje.
— To moja mama.
— Wiem. Ale to jest moje mieszkanie.
— Znowu zaczynasz? — odłożył telefon i spojrzał na nią z irytacją. — Mam już dosyć tego ciągłego podkreślania: „moje mieszkanie”, „moje mieszkanie”.
— A ja mam dosyć tego, że twoja matka zachowuje się tutaj jak gospodyni.
— Mama nie robi nic złego. Gotuje, sprząta. Powinnaś być jej wdzięczna.
— Wdzięczna? Za co? Za to, że wypychacie mnie z własnego domu?
Mąż podniósł się gwałtownie.
— Nikt cię nigdzie nie wypycha. Jesteś po prostu egoistką. Nawet kogoś z rodziny nie potrafisz znieść.
— Z twojej rodziny, nie z mojej.
Trzasnął drzwiami i wyszedł do salonu. Agnieszka została sama. Usiadła na brzegu łóżka i zacisnęła dłonie w pięści. W środku wszystko się w niej gotowało, ale łzy nie napływały do oczu. Była tylko złość i piekące poczucie krzywdy.
Rano teściowa oznajmiła, że zostaje do sylwestra.
— Na wsi człowiek się zanudzi, a tutaj weselej. Razem poświętujemy — powiedziała, rozkładając na stole produkty, które właśnie przyniosła ze sklepu.
Agnieszka nic nie odpowiedziała. Wyszła do pracy wcześniej niż zwykle, a wróciła późno. Przez cały dzień myślała tylko o jednym: co powinna zrobić.
Wieczorem, gdy mąż już się położył, wyjęła dokumenty dotyczące mieszkania. Akt poświadczenia dziedziczenia, odpis z księgi wieczystej, wszystkie papiery. Wszędzie widniało jej nazwisko. Lokal był wyłącznie jej własnością. Mąż nie miał w nim żadnego udziału, a jego matka tym bardziej nie miała do niego żadnych praw.
Schowała dokumenty z powrotem i położyła się spać. Decyzja zapadła w niej bez wysiłku, jakby dojrzewała od dawna. Rozmowy niczego nie zmienią. Trzeba było zacząć działać.
Następnego ranka przy śniadaniu teściowa poinformowała:
— Muszę pojechać na dwa dni na wieś. Sąsiadka prosiła, żebym pomogła jej z papierami. Ale rzeczy zostawię tutaj, nie będę ich przecież wozić w tę i z powrotem.
Agnieszka tylko skinęła głową, jedząc owsiankę. Teściowa spakowała małą torbę, pożegnała się z synem i wyszła. W przedpokoju zostały jej rzeczy: dwie torby, reklamówka z kapciami i pudełko pełne słoików.
Agnieszka odczekała godzinę. Potem spokojnie i dokładnie przełożyła wszystko do dużych worków i zaniosła do komórki lokatorskiej. Ustawiła je równo pod tylną ścianą, zamknęła drzwi i zasunęła rygiel.
Po południu poszła do administracji budynku. Zabrała ze sobą dokumenty mieszkania oraz dowód osobisty. W kolejce czekała około dwudziestu minut. Kiedy podeszła do okienka, spokojnym, rzeczowym tonem wyjaśniła:
— Chciałabym wymienić zamki w mieszkaniu. Istnieje możliwość, że klucze trafiły w niepowołane ręce.
Urzędniczka skinęła głową, przyjęła wniosek i podała jej kilka formularzy do podpisu. Agnieszka podpisała wszystko bez pośpiechu, po czym dostała potwierdzenie.
— Kiedy mogę odebrać nowe klucze? — zapytała.
— Jutro po południu. Monter przyjdzie rano.