Coraz częściej wracał do nagrań już nie z powodu Julii, choć sam przed sobą próbował tak to tłumaczyć. Włączał je dla Adrianny. Dla jej uśmiechu. Dla sposobu, w jaki jej twarz rozjaśniała się za każdym razem, gdy dziewczynce udało się zrobić coś nowego.
Pewnego wieczoru, kiedy patrzył, jak Adrianna rozśmiesza Julię, uderzyło go uczucie tak silne, że aż się go przestraszył. To nie była już zwykła wdzięczność. Nie była to tylko ulga, że ktoś potrafi dotrzeć do jego córki. To było przyciąganie. Pragnienie. Potrzeba, by znaleźć się bliżej niej, usłyszeć jej głos bez pośrednictwa ekranu, dotknąć jej dłoni choćby przez chwilę. Miłość zaczynała kiełkować dokładnie tam, gdzie Tomasz był pewien, że wszystko dawno obumarło.
Przeraził się samego siebie.
Jak mógł czuć coś takiego tak szybko? Co to mówiło o nim jako człowieku? Czy w ten sposób zdradzał Karolinę?
Wyrzuty sumienia oblepiły go jak cień. Nie odstępowały ani na krok, odbierały oddech i ściskały gardło, ilekroć pozwalał sobie pomyśleć o Adriannie dłużej niż powinien.
A kiedy walczył z własnymi myślami, los już szykował cios.
W deszczowy czerwcowy czwartek wszystko rozsypało się nagle i bez ostrzeżenia. Tomasz wrócił wcześniej, około czwartej po południu. Dom przywitał go lodowatą ciszą. Julia spała, ale w powietrzu wisiało coś ciężkiego, napiętego, niemal namacalnego. Zaczął szukać Adrianny. Znalazł ją dopiero w łazience. Drzwi były zamknięte od środka, a zza nich dobiegał tłumiony szloch.
— Adrianno… — zapukał ostrożnie. — Wszystko w porządku?
Najpierw odpowiedziała mu cisza. Dopiero po chwili zamek cicho szczęknął i drzwi się uchyliły. Adrianna stała przed nim z zaczerwienionymi oczami. W dłoni ściskała pogniecioną kartkę, jakby chciała ją zmiażdżyć albo ukryć przed całym światem. Próbowała się opanować, ale drżenie ust zdradzało ją natychmiast.
— Przepraszam… — wyszeptała. — Nie powinnam płakać w pracy.
Zanim zdążyła schować papier, Tomasz odruchowo go przejął. Wystarczył jeden rzut oka, by zrozumiał. To było wezwanie do opuszczenia mieszkania. Miała siedem dni, żeby się wyprowadzić.
— Zalegasz z czynszem? — zapytał cicho.
Adrianna spuściła wzrok i skinęła głową. Wstyd aż bił z jej twarzy.
— Trzy miesiące. Próbowałam się dogadać, naprawdę próbowałam… ale właściciel nie chce już czekać.
Coś w Tomaszu pękło. Sama myśl, że Adrianna mogłaby trafić do schroniska albo tułać się gdzieś sama, bez ochrony, bez oparcia, sprawiła, że ścisnęło mu się serce.
— Zamieszkaj tutaj — powiedział nagle, zanim zdążył to przemyśleć.
Spojrzała na niego tak, jakby nie zrozumiała.
— Co?
— Mamy wolny pokój. Możesz zostać. Bez czynszu. I tak spędzasz tu większość dnia… Julia cię potrzebuje.
Adrianna cofnęła się o krok, jakby propozycja ją zabolała.
— Nie. Nie jestem przypadkiem do ratowania.
— To nie jest jałmużna — odpowiedział szybko. — To rozsądne rozwiązanie.
W tym jednym słowie, „rozsądne”, Tomasz ukrył wszystko, czego nie miał odwagi wypowiedzieć na głos. Że nie tylko Julia jej potrzebowała. On także.
Adrianna patrzyła na niego długo, uważnie. Po raz pierwszy w jej głosie pojawiło się coś innego niż zakłopotanie czy wdzięczność.
— A ty? — zapytała cicho. — Ty też mnie potrzebujesz, Tomaszu?
To pytanie zawisło między nimi ciężkie i żywe. Nie dało się go zignorować. Tomasz zobaczył w jej oczach to samo zagubienie, które od wielu dni nosił w sobie. Zrobili krok ku sobie niemal jednocześnie, nie zauważając nawet, że dzieli ich już tylko oddech. Poczuł jej delikatne, kwiatowe perfumy. Dostrzegł maleńkie znamię na jej szyi, którego wcześniej nigdy nie zauważył. Jej usta lekko się rozchyliły.
I wtedy z pokoju dobiegł płacz Julii, jakby los sam zapukał do drzwi i przypomniał im, że nie są sami.
Krucha bańka pękła. Adrianna odsunęła się zawstydzona i poszła do dziecka. Właśnie tam, w pokoju dziewczynki, wszystko miało runąć ostatecznie, bo prawda nagle wyszła na jaw.
W półmroku coś drobnego zamigotało słabym światełkiem. Adrianna zmarszczyła brwi, podeszła bliżej, dotknęła podstawy jednej z ozdób i zamarła. Odkryła kamerę.
Lód przebiegł jej po żyłach. Zaczęła sprawdzać dom. Kolejną znalazła w zegarze. Następną w kuchni. Wszystkie ustawione były tak, by obejmować miejsca, w których przebywała z Julią.
Kiedy Tomasz wszedł do pokoju, Adrianna trzymała już jedno z urządzeń w dłoni. Była blada, ale jej oczy płonęły gniewem.
— Patrzyłeś na mnie — powiedziała. — Przez cały ten czas.
To nie było pytanie. To był wyrok.
Tomasz poczuł, jak ziemia usuwa mu się spod nóg.
— Adrianno, ja…
— Co chcesz mi wyjaśnić? — Jej głos drżał, lecz każde słowo było ostre. — Że udawałeś, że mi ufasz, a w tym samym czasie mnie szpiegowałeś? Że wszystko, co ci powiedziałam, ty już wcześniej wiedziałeś? Że sprawdzałeś mnie za moimi plecami?
— Musiałem mieć pewność, że Julia…
— A ja otworzyłam przed tobą serce! — wybuchnęła, jakby pękło w niej coś, co dotąd trzymała resztkami sił. — Myślałam, że między nami jest coś prawdziwego. A to było kłamstwo. Ty nigdy mi nie zaufałeś.
Rzuciła kamerę na kanapę i pobiegła do sypialni, żeby spakować swoje rzeczy. Tomasz ruszył za nią. Prosił, tłumaczył, próbował mówić o strachu, o traumie, o bólu po stracie Karoliny. Ale Adrianna nie chciała słuchać. Drżącymi rękami wpychała ubrania do torby, a po policzkach płynęły jej łzy.
Hałas obudził Julię. Dziewczynka zobaczyła Adriannę z torbą i rozkrzyczała się przeraźliwie:
— Mama! Mama!
Ten krzyk przeszył Tomasza na wylot.
Adrianna uklękła przy małej i pocałowała ją w czoło.
— Wybacz mi, księżniczko — szepnęła.
Potem podniosła wzrok na Tomasza. W jej oczach nie było już gniewu. Został tylko czysty, nagi ból.
— Zakochałam się w tobie — powiedziała. — I w twojej córeczce też. Ale nie mogę zostać przy kimś, kto mi nie ufa.
Po tych słowach wyszła.
Drzwi zamknęły się cicho, a Tomasz po raz pierwszy od śmierci Karoliny poczuł, że traci coś żywego. Coś, co zdążyło już zacząć go leczyć.
Następne trzy dni okazały się najgorsze w jego życiu. Julia załamała się całkowicie. Nie chciała jeść, nie potrafiła spać. Płakała i szukała Adrianny w każdym pokoju. Nocami budziła się z krzykiem, wołając „mama”, a kiedy widziała tylko Tomasza, zanosiła się jeszcze mocniej, jakby sama jego obecność przypominała jej, kogo zabrakło.
Tomasz próbował zatrudnić inne opiekunki. Skończyło się katastrofą. Julia odrzucała każdą z nich. Na jedną zaczęła krzyczeć, cofnęła się gwałtownie i uderzyła głową. Na drugą nawet nie chciała spojrzeć. Zacisnęła powieki, jakby wierzyła, że jeśli nie będzie jej widzieć, ta kobieta zniknie.
W firmie Tomasz stał się cieniem samego siebie. Opuszczał spotkania, podpisywał dokumenty bez czytania, popełniał błędy, których dawniej nigdy by sobie nie wybaczył. Wspólnicy wezwali go w końcu na pilną rozmowę.
— Potrzebujesz pomocy specjalisty — powiedzieli mu. — Ty i twoja córka.
Ale Tomasz znał prawdę. To nie był problem, który dało się rozwiązać wyłącznie lekami, terapią czy nową rutyną. To była żałoba. Strata. Miłość rozbita o brak zaufania.
I właśnie podczas jednej z bezsennych nocy, gdy oglądał stare nagrania, jakby chciał sam siebie ukarać, wreszcie przestał uciekać przed oczywistością. Nie tylko Julia tęskniła za Adrianną. On również. Z bolesną jasnością zrozumiał, że ją kocha. I że odepchnął ją nie dlatego, że zrobiła coś złego, lecz dlatego, że pozwolił, by kierował nim strach.
Czwartego dnia zostawił Julię pod opieką swojej matki i wyruszył na poszukiwania. Znał dawny adres Adrianny. Właściciel mieszkania, ponury mężczyzna o niechętnym spojrzeniu, powiedział mu, że wspominała coś o schronisku po wschodniej stronie miasta. Tomasz objechał cztery takie miejsca, zanim wreszcie ją znalazł.
Siedziała na dolnym łóżku piętrowym. Wyglądała na szczuplejszą, zmęczoną, z ciemnymi cieniami pod oczami. W dłoniach trzymała zdjęcie. Tomasz rozpoznał je z daleka. To była fotografia Julii, ta sama, którą kiedyś wydrukował i przypiął do lodówki.
Serce boleśnie mu się ścisnęło.
— Adrianno — powiedział, a jej imię wyrwało się z niego jak przyznanie się do winy.
Podniosła głowę. Przez sekundę widać było zaskoczenie, ale zaraz odwróciła wzrok, jakby sam widok Tomasza sprawiał jej fizyczny ból.
— Nie powinno cię tu być.
Tomasz uklęknął przed nią bez wahania. Nie obchodziła go brudna podłoga ani ludzie, którzy zaczęli się gapić.
— Julia nie je. Nie śpi. Gaśnie bez ciebie — mówił, a głos mu się załamał. — Ja też.
Adrianna pokręciła głową.
— A zaufanie, Tomaszu? Co z nim? Jak mielibyśmy po czymś takim zacząć od nowa?
Przełknął ślinę, jak człowiek gotowy wypowiedzieć najtrudniejsze wyznanie.
— Ufam ci — powiedział. Po raz pierwszy zabrzmiało to bez dumy, bez obrony, bez próby usprawiedliwienia. — Kamery były moim strachem. Moją paranoją. Moją raną, której nie umiałem uleczyć. Ale wiesz, co naprawdę mi pokazały? Że jesteś najczulszą, najbardziej oddaną i najbardziej niezwykłą osobą, jaką kiedykolwiek spotkałem. Że moja córka cię kocha. I że ja… — głos uwiązł mu w gardle — ja też cię kocham.
Adrianna zamknęła oczy. Łzy popłynęły jej po twarzy bez żadnej kontroli.
— Nie mów tego… — wyszeptała. — Nie mów, bo ja… ja też cię kocham.
Kiedy znów na niego spojrzała, w jej oczach obok miłości stał strach.
— Ale spójrz na mnie, Tomaszu. Jestem sprzątaczką. Nie mam dyplomu, nie mam rodziny, nie mam niczego, czym mogłabym się pochwalić. A ty jesteś zamożnym przedsiębiorcą. Jak mogłabym ci wystarczyć? Jak miałabym kiedykolwiek… zastąpić twoją żonę?
Tomasz ujął jej dłoń delikatnie, lecz pewnie.
— Nikogo nie zastępujesz. Karolina zawsze będzie częścią naszej historii. Ale ty jesteś sobą, Adrianno. Jedyna. Niepowtarzalna. A Julia nie potrzebuje „zastępstwa”. Ona potrzebuje ciebie. Potrzebuje Adrianny — kobiety, przy której znów poczuła się bezpieczna.