Noc poślubna miała wyglądać zupełnie inaczej. Zamiast szeptów i czułości teść przekręcił klucz w drzwiach, wyjął osiemset tysięcy złotych i polecił: „Weź te pieniądze, przebierz się i uciekaj tylnym wyjściem. Natychmiast. Andrzej Nowicki, co się dzieje? Nie ma czasu na wyjaśnienia. Biegnij, dziewczyno, ratuj się”.
„Oni już tu są”. Kim byli „oni”? Nie rozumiałam, ale posłuchałam. I właśnie ta decyzja ocaliła mi życie.
Około północy ostatni goście opuścili dom, a Agnieszka Królówna, wreszcie sama w sypialni na piętrze, usiadła ciężko na brzegu łóżka. Po ośmiu godzinach w szpilkach stopy pulsowały bólem. Mateusz Chmielewski wyszedł odprowadzić krewnych i nie wracał. Z parteru dochodziły jeszcze stłumione rozmowy, pojedyncze wybuchy śmiechu i trzask zamykanych drzwi.
Suknia ślubna, gęsto obszyta koralikami, spoczywała na fotelu niczym biała mgła. Agnieszka, już w jedwabnym peniuarze, przyglądała się sobie w starym lustrze o przyciemnionej tafli, próbując pojąć, że to wszystko stało się jej rzeczywistością: dom pod Warszawą, wystawne przyjęcie na setkę osób, złota obrączka lśniąca na palcu.
Klik zamka sprawił, że odwróciła się z uśmiechem, przekonana, że to Mateusz. W progu stał jednak jego ojciec — Andrzej Nowicki, potężny, sześćdziesięciodwuletni mężczyzna o posiwiałych skroniach i dłoniach przywykłych do ciężkiej pracy.
Zamknął drzwi i przekręcił klucz od środka. Agnieszka odruchowo chwyciła szlafrok z oparcia krzesła i przycisnęła go do piersi.
— Panie Andrzeju, co się stało?
Nie odpowiedział. Podszedł szybkim krokiem do biurka stojącego przy oknie i rzucił na blat ciężką, wypchaną kopertę.
Na blacie wylądował pierwszy zwitek banknotów ściśnięty gumką recepturką. Zaraz potem drugi, trzeci. W sumie osiem paczek ułożyło się w krzywą stertę. Dopiero wtedy Andrzej Nowicki odwrócił się do niej. Spojrzał tak przenikliwie, że Agnieszka poczuła, jak lodowaty dreszcz przesuwa się wzdłuż kręgosłupa.
— Ubieraj się. — mówił cicho, lecz w jego tonie brzmiała ostateczność, jakby wydawał polecenia komuś stojącemu nad przepaścią. — Dżinsy, kurtka, adidasy. W szafie, na dole. Natychmiast.
— Nic z tego nie rozumiem…
— Nie ma czasu na wyjaśnienia. — Odsunął zasłonę dosłownie na szerokość palca i wyjrzał w czarną gęstwinę ogrodu. — Zabierz pieniądze. Dokumenty masz w torbie na krześle. Wyjdziesz tylnymi drzwiami, przez grządki, do ostatniej furtki. Tam ktoś na ciebie czeka.
Z zewnątrz dobiegł trzask żwiru i głuchy pomruk silników. Nie jednego auta — kilku naraz. Andrzej cofnął się od okna; mięśnie na jego twarzy stwardniały jak kamień.
— Kto to? Gdzie jest Mateusz?
— Uciekaj, dziecko. Już tu są. — Przerwał jej stanowczo. — Jeśli nie zrobisz dokładnie tego, co mówię, tej nocy zginiesz w tym domu. Wierzysz mi?
Spojrzała w jego jasnoszare oczy, tak podobne do oczu Mateusza, przekrwione i pełne napięcia. Zobaczyła w nich strach większy niż własny.
— Nie o siebie się boję… o nią. Wierzę — wyszeptała, zrzucając szlafrok i podchodząc do szafy.
Dżinsy pasowały idealnie. Kurtka była za duża, jakby po kimś innym, przesiąknięta zapachem papierosów i oleju silnikowego. Wsunęła nogi w sportowe buty, nawet nie zawiązując sznurówek.
Chwyciła płócienną torbę; była niemal pusta, ale pod palcami wyczuła paszport i plik dokumentów. Obróciła się w stronę teścia.
— A pan? — zapytała nagle. — Nie zostawię pana tutaj samego.
Andrzej Nowicki uchylił drzwi i ostrożnie wyjrzał na korytarz, nasłuchując.
— Trzymaj się blisko mnie. I uważaj na schody, żadnego hałasu — szepnął stanowczo.
Zeszli tylną klatką, tą, którą podczas przygotowań do wesela krzątała się obsługa. Stopnie skrzypiały przy każdym ruchu, więc stawiała stopy ostrożnie, wstrzymując oddech. Na dole weszli do ciasnej komórki pachnącej przejrzałymi jabłkami i wilgotnym drewnem. Mężczyzna odsunął ciężki worek kartofli, pod którym kryły się niskie drzwiczki. Gdy je otworzył, zobaczyła zarys szklarni i ciemne grządki ciągnące się za domem.
— Idź prosto przed siebie i nie skręcaj — polecił cicho. — Za ogrodzeniem biegnie polna droga. Czeka tam człowiek z samochodem, Piotr Adamczyk. Zawiezie cię tam, gdzie będziesz bezpieczna.
— Panie Andrzeju… — Agnieszka Królówna chwyciła go za rękaw, czując, jak drżą jej dłonie. — Co tu się właściwie dzieje? Kim są ci ludzie? I gdzie jest Mateusz Chmielewski?
W jego spojrzeniu pojawiło się coś, co sprawiło, że serce zabiło jej jeszcze mocniej.