— …zmiany sytuacji finansowej pacjenta — dokończyłam spokojnie. — Od tej chwili każda doba w ośrodku to koszt trzydziestu tysięcy złotych. Do tego dochodzą materiały medyczne i procedury dodatkowe.
— Nie masz prawa! — Beata zerwała się z krzesła tak gwałtownie, że aż je odsunęła. Twarz nabrała purpurowego koloru. — To bezprawie! Złożę skargę!
— Oczywiście, proszę bardzo. Nasi prawnicy chętnie się nią zajmą. Zapewne w ciągu kilku miesięcy. Być może dokładnie wtedy, gdy przyjdzie czas na planową wymianę baterii w rozruszniku serca. A teraz sugeruję udać się do kasy. Dzisiejsza konsultacja również podlega opłacie.
Wypadła z gabinetu bez słowa pożegnania. Wiedziałam, co będzie dalej — telefon do Marcina. I byłam niemal pewna, że chwilę później on odbierze kolejne połączenie. Tym razem od mojego brata.
Do południa mój telefon nie przestawał wibrować. Marcin próbował dodzwonić się co kilka minut. Ignorowałam połączenia. W końcu przyszedł SMS: „Alicja, co to ma znaczyć z mieszkaniem? Dlaczego fundacja żąda, żebyśmy opróżnili lokal do jutra? Gdzie my pójdziemy? Karolina źle się czuje!”
Odpisałam krótko: „Przy szpitalu jest hostel dla rodzin pacjentów. Podobno wolne miejsca czekają. Sam kiedyś mówiłeś, że to odpowiednie miejsce dla mnie.”
Wieczorem podjechałam pod budynek. Nie sama. Towarzyszyło mi dwóch rosłych pracowników ochrony oraz przedstawiciel fundacji.
Drzwi były zamknięte od środka, zza nich dobiegał harmider. Piskliwy głos Beaty, płacz Karoliny, nerwowe tłumaczenia Marcina przez telefon.
— Proszę otworzyć — powiedział spokojnie pełnomocnik fundacji, wkładając klucz serwisowy do zamka.
Weszliśmy do środka. Widok był wymowny. Na środku salonu stały walizki — te same, które jeszcze niedawno Beata z triumfem pakowała dla mnie. Teraz wypełnione były rzeczami Marcina.
— To bezprawne przejęcie! — wrzasnął, gdy mnie zobaczył. — Mam umowę! Spotkamy się w sądzie!
— Umowę najmu, która wygasła — odparł rzecznik fundacji rzeczowym tonem. — Oraz półroczne zaległości czynszowe. Fundacja nie zamierza ich anulować. Macie państwo kwadrans na opuszczenie lokalu.
Karolina siedziała na kanapie, obejmując brzuch.
— Marcin… mówiłeś, że to twój dom… — wyszeptała zapłakana.
— Mama tak powiedziała! — odburknął, odwracając się do Beaty.
Stała pod ścianą, ściskając torebkę jak ostatnią deskę ratunku. W jednej chwili postarzała się o dekadę. Zniknęła jej wyniosłość i udawana dystynkcja.
— Alicjo… — zaczęła miękko, niemal słodko. — Po co aż tak? Jesteśmy rodziną. Wszyscy popełniliśmy błędy. Marcin, powiedz jej… Przecież ją kochasz.
— Rodzina przestała istnieć wczoraj, pani Beato. W chwili, gdy moje rzeczy wylądowały na podłodze. Dziś jesteśmy wyłącznie stronami sporu. A właściciel żąda zwrotu lokalu.
Ochroniarze bez pośpiechu zaczęli wynosić pudła na korytarz. Marcin krążył nerwowo po pokoju, chwytając raz telewizor, raz ekspres do kawy.
— To moje! Sam kupiłem!
— Ma pan dowody zakupu? — zapytałam chłodno. — Nie? W takim razie wszystko, co znajduje się w mieszkaniu, zgodnie z umową pozostaje własnością wynajmującego, o ile nie udowodni pan inaczej. Proszę zostawić sprzęt.
Po dwudziestu minutach stali przed klatką: Beata, Marcin i Karolina. Sześć walizek. Zero kluczy. Marcin gorączkowo przeglądał kontakty w telefonie, szukając kogoś, kto pożyczy pieniądze na hotel.
— Alicja, zaczekaj! — dobiegł do mojego samochodu, kiedy właśnie sięgałam po kluczyki.