Słowa Piotra zabrzmiały jak policzek.
— Jesteś nieodpowiedzialna — burknął, unikając jej wzroku. — Z pieniędzmi zawsze było ci nie po drodze. Te twoje porosty i kawałki drewna nie przynoszą żadnego dochodu, a wydajesz, jakbyś miała własne królestwo. Kredyt wziąłem na siebie, Aleksandro. Na siebie! A ty jesteś tylko ładnym dodatkiem do zdjęć, za który teraz ja muszę spłacać odsetki.
W jej wnętrzu coś cicho pękło. Ostatnia iskra nadziei, że to tylko nerwy i że za chwilę wszystko się wyjaśni, zgasła bezpowrotnie. Patrzyła na mężczyznę, z którym planowała wspólne życie, i miała wrażenie, że stoi przed kimś zupełnie obcym — kimś małostkowym, zastraszonym i ślepo zapatrzonym w matkę.
— Czyli jestem tylko ozdobą? — zapytała spokojnie, choć głos lekko jej zadrżał. — A kiedy klękałeś z pierścionkiem, też liczyłeś w głowie koszty?
— Nie pyskuj! — warknęła Anna Górskiówna. — Nagle odwagi nabrałaś? Zamiast się odzywać, powinnaś teraz dziękować mężowi i zastanawiać się, jak oddasz dług. Może sprzedasz tę swoją futrzaną zachciankę? Albo świecidełka, które dostaliście od twoich rodziców?
— Jakie świecidełka, Anno? — wtrącił się Jacek Nowicki z drwiącym uśmiechem. — To zwykła tandeta. Mówiłem od początku — to nie ślub, tylko kiepskie przedstawienie. Piotrze, dałeś się wrobić. Ożeniłeś się z dziewczyną bez grosza przy duszy, za to z wygórowanymi oczekiwaniami.
Aleksandra utkwiła wzrok w mężu, licząc, że chociaż teraz zaprotestuje. On jednak jedynie skinął głową.
— Wujek ma rację — powiedział chłodno. — Myślałem, że będziemy zespołem, że pociągniemy to razem. A ty… jesteś ciężarem.
Rozczarowanie zaczęło przeobrażać się w gniew. Był gorący, niemal parzący, lecz jej myśli pozostawały zaskakująco jasne. W jednej chwili zobaczyła przyszłość: ciągłe wypominanie, kontrolę teściowej, rozliczanie z każdej złotówki i męża, który zawsze będzie ofiarą.
— Nie jestem ciężarem — odparła cicho. — Jestem twoją żoną. A właściwie byłam.
— Co to ma znaczyć? — Anna Górskiówna zmrużyła oczy. — Uważaj na słowa. Teraz masz obowiązki. U nas na działce robota czeka, mieszkanie Piotra też wymaga remontu. Koniec z wygodnym życiem. Trzeba się wziąć do pracy, kochana. Skończyło się darmowe eldorado.
Piotr podszedł do okna i odwrócił się plecami do żony.
— Szczerze mówiąc, żałuję, że w ogóle się pobraliśmy — rzucił w stronę szyby. — Za szybko to wszystko poszło. Trzeba było pomieszkać razem, sprawdzić się. A teraz mam na szyi kredyt i… ciebie. Patrzę na to sukienkę za czterdzieści tysięcy i zastanawiam się, po co mi to było. Zero pożytku.
Żałuję. Obrzydzasz mnie.
Te dwa zdania zawisły w powietrzu jak ciężki dym.
Aleksandra przestała czuć się panną młodą. Wyprostowała plecy i bez słowa podeszła do szafy. Wyjęła swoją podróżną torbę.
— Dokąd ty się wybierasz? — krzyknęła teściowa. — Rozmowa się nie skończyła! Kto będzie spłacał dług?
Nie odpowiedziała. Zdjęła welon i rzuciła go na łóżko, prosto na rozsypane banknoty.
— Udław się nim — powiedziała do Piotra. — Sprzedaj welon, może odzyskasz parę tysięcy.
W łazience szybko przebrała się w dżinsy i zwykły T-shirt. Za drzwiami słychać było podniesione głosy i naradę rodzinnej „rady nadzorczej”. Gdy wyszła, zobaczyła, że Piotr z matką po raz kolejny przeliczają pieniądze, a Jacek dopija szampana prosto z butelki.
— Odchodzę — oznajmiła.
— Droga wolna! — warknął Piotr. — Ciekawe, dokąd pójdziesz. Za dwa dni sama wrócisz.
— Niech idzie — przytaknęła Anna Górskiówna. — Tylko nam nerwy szarpie. Jutro składamy pozew o rozwód, póki nie ma dzieci. Opatrzność nad nami czuwała.
Aleksandra wyszła, trzaskając drzwiami tak mocno, że echo poniosło się po hotelowym korytarzu. Cisza, która tam panowała, była dla niej jak ukojenie po brudzie i hałasie, które zostawiła za sobą.
Taksówka wiozła ją przez nocną Warszawę do domu rodzinnego.
Rodzice jeszcze nie spali. Andrzej Pawłowski siedział przy kuchennym stole, a Maria Górskiówna właśnie zdejmowała czajnik z palnika. Gdy zobaczyli córkę z torbą, bez męża, z oczami pełnymi łez, nie zadawali zbędnych pytań.
— Zrobił ci krzywdę? — zapytał krótko ojciec. Spokojnie, lecz w jego spojrzeniu pojawiła się twardość człowieka, który całe życie pracował w terenie i wiedział, jak stawić czoło problemom.
Opowiedziała wszystko. O kredycie zaciągniętym bez jej wiedzy. O osiemdziesięciu tysiącach złotych. O upokorzeniach, słowach „żałuję” i „ciężar”, o wyliczaniu kosztów jak w sklepie.
Maria zasłoniła usta dłonią, nie kryjąc wstrząsu. Andrzej zacisnął szczęki.
— Nędznicy — powiedział cicho. — Mali, chciwi ludzie.
— Tato… oni twierdzili, że wy… że my jesteśmy biedakami i że wasze prezenty to wstydliwa tandeta.