W przedpokoju zakładałam już buty, gdy nagle uświadomiłam sobie, że paszport został na komodzie w sypialni. Mogłabym wyjechać bez niego — wizytę w urzędzie skarbowym dało się przełożyć na jutro. Mimo to westchnęłam, zawróciłam i weszłam po schodach na piętro. Pchnęłam drzwi do sypialni.
Wtedy dobiegły mnie głosy z kuchni.
Mariusz i Jolanta Jaworskiówna. Teściowa zjawiła się jakieś dwadzieścia minut wcześniej, kiedy jeszcze się szykowałam. Zdziwiło mnie to, bo w środy zwykle do nas nie zaglądała.
– Wszystko załatwione? – zapytała cicho, rzeczowo Jolanta.
– Tak, mamo. Wczoraj podpisałem. Trzy i pół miliona.
– Pod zastaw domu?
– Domu i kawiarni. Tak jak mówiłaś.
Zatrzymałam się przy balustradzie. Paszport ściskałam w dłoni tak mocno, że aż zbielały mi knykcie. Miałam wrażenie, że stopy wrosły mi w podłogę.
Osiem lat temu wyszłam za Mariusza. Ja miałam czterdzieści cztery lata, on czterdzieści sześć. Małżeństwo zawarte późno, z przekonaniem, że oboje wiemy, czego chcemy. Przynajmniej ja tak sądziłam.
Ten dom kupiłam w 2016 roku, dwa lata przed ślubem. Z własnych oszczędności. Zrujnowany budynek w Siedlcach, trzydzieści kilometrów od miasta. Włożyłam w niego cztery miliony dwieście tysięcy złotych — remont, dobudówkę, ogrodzenie, zagospodarowanie działki. Każdą złotówkę zarobiłam sama.
Kawiarnię „Brzoza” otworzyłam jeszcze wcześniej, w 2015 roku. Niewielki lokal przy drodze wyjazdowej z miasta, dwadzieścia miejsc siedzących. Obiady domowe, świeże wypieki, kawa. Jedenaście lat budowałam tę firmę od podstaw. Bez kredytów. Bez wsparcia mężczyzny. Bez niczyich pieniędzy.
A teraz mój mąż razem ze swoją matką obciążyli hipoteką i dom, i kawiarnię.
Trzy i pół miliona złotych.
Oparłam się plecami o ścianę. Oddychałam powoli, przez nos, żeby mnie nie usłyszeli. Okładka paszportu wygięła się pod naciskiem moich palców.
– A ona się nie dowie? – w głosie Mariusza pobrzmiewała niepewność, niemal błagalna nuta.
– Skąd miałaby? – odpowiedziała spokojnie Jolanta, jakby rozmawiała o pogodzie. – Pełnomocnictwo jest. Wszystko zgodnie z prawem.
– Mamo, ale to jej dom…
– Mariuszku – jej ton złagodniał, stał się lepki od udawanej czułości. – Jestem twoją matką. Potrzebuję operacji. Chcesz, żebym umarła?
Operacja. Słyszałam o niej od trzech lat. Kolano. Jolanta utykała, narzekała, wyciągała rękę po pieniądze. Dawałam jej cztery razy po pięćdziesiąt tysięcy, potem trzydzieści, później jeszcze dwadzieścia pięć. W sumie trzysta piętnaście tysięcy złotych w ciągu trzech lat.
Zabiegu jak nie było, tak nie było.
Wyciągnęłam telefon. Ręce drżały, dopiero za trzecim razem włączyłam nagrywanie. Oparłam urządzenie o poręcz. Kuchnia znajdowała się dokładnie pod schodami, więc każde słowo docierało wyraźnie.
– Po co aż trzy i pół miliona? – zapytał Mariusz. – Przecież operacja kosztuje siedemset tysięcy.
– Ja wiem lepiej – ucięła ostro. – Muszę jeszcze doprowadzić mieszkanie do porządku. Tobie przydałby się nowy samochód. Tym, co jeździsz, wstyd się pokazać ludziom.
Więc o to chodziło. Mieszkanie. Auto. Kolano jako pretekst. A rachunek zapłacę ja — moim domem i moją kawiarnią.
Nagrywałam przez siedem minut. Potem Jolanta zaczęła się zbierać. Cicho wróciłam do sypialni i zamknęłam drzwi. Czekałam, aż trzasną drzwi wejściowe.
Po dziesięciu minutach zeszłam na dół. Mariusz siedział przy stole z kubkiem herbaty. Spojrzał na mnie z zaskoczeniem.
– Myślałem, że już wyjechałaś.
– Wróciłam po paszport – odpowiedziałam spokojnie.
I wyszłam.
W samochodzie siedziałam kwadrans, nie przekręcając kluczyka w stacyjce. Kolana mi drżały, lecz nie ze strachu. Z wściekłości.
Przez jedenaście lat pracowałam ponad siły. Wstawałam o piątej rano. Sama zagniatałam ciasto, bo przez pierwsze trzy lata nie mogłam sobie pozwolić na zatrudnienie piekarza.