— Skoro moja codzienna praca budzi w was tak niekłamany wstręt, nie zamierzam dłużej kalać waszych „szlachetnych” dłoni pieniędzmi, które na niej zarabiam. Z dniem dzisiejszym wycofuję wszystkie inwestycje.
Wypowiadałam każde zdanie powoli, z wyraźnym naciskiem, jakby było paragrafem w umowie.
— Od jutra rachunki za prąd i gaz, serwis sprzątający, pensja ogrodnika oraz ochrona posiadłości przechodzą wyłącznie na was. Jestem przekonana, że wasza miłość do baletu da się jakoś spieniężyć, zwłaszcza gdy zimą przyjdą astronomiczne faktury za ogrzewanie.
Odłożyłam mikrofon na blat z przesadną starannością. Łukasz Marciniak poderwał się tak gwałtownie, że krzesło zaskrzypiało o podłogę.
— Karolina, zaczekaj! Przecież nie mówisz poważnie! Nie możesz nas tak po prostu zostawić!
Spojrzałam na niego spokojnie.
— Mówię zupełnie serio.
Ku własnemu zaskoczeniu nie czułam już ani żalu, ani gniewu. W środku panowała cisza — czysta, przejrzysta jak górskie powietrze. Uczucie ulgi było niemal fizyczne.
— Możesz zostać — dodałam łagodnie. — I dalej śmiać się z błyskotliwych uwag swojej matki.
Odwróciłam się i pewnym krokiem ruszyłam ku wyjściu.
Na kamiennym ganku zatrzymałam się na chwilę. Chłodne nocne powietrze, przesiąknięte zapachem wilgotnego lasu, wypełniło mi płuca. Ten oddech smakował jak początek czegoś nowego.
Wyjęłam telefon i wybrałam numer Krzysztofa Michalaka, mojego dyrektora finansowego. Sygnał trwał dłużej niż zwykle.
— Dobry wieczór, Krzysztofie. Wybacz późną porę — powiedziałam, schodząc po schodach w stronę ogrodu. — Jutro rano przygotuj komplet umów dotyczących rodziny Łukasza. Zablokuj wszystkie stałe przelewy na ich konta. Wstrzymaj finansowanie każdej usługi związanej z utrzymaniem tej rezydencji. Ani złotówka więcej nie ma tam trafić.
Po drugiej stronie usłyszałam szelest kartek. Krzysztof, jak zwykle, pracował do późna.
— Karolino, oczywiście sporządzę odpowiednie dyspozycje — odparł rzeczowo. — Obawiam się jednak, że sprawa nie jest tak prosta, jak mogłoby się wydawać. Nie możemy po prostu odciąć tego obiektu i zostawić go samemu sobie.
Zatrzymałam się w pół kroku.
— Kiedy trzy lata temu ratowaliśmy ich przed upadłością, bank zażądał twardych zabezpieczeń — kontynuował. — Nie tylko spłaciliśmy ich zobowiązania. Wykupiliśmy nieruchomość stanowiącą zastaw. Formalnie ten dwór wraz z działką figuruje w aktywach naszego agroholdingu. To pani prywatna nieruchomość komercyjna. Jeśli teraz wyłączymy ogrzewanie i zrezygnujemy z ochrony, budynek zacznie niszczeć, a wartość rynkowa znacząco spadnie.
Nagle przypomniały mi się całe stosy dokumentów, które Krzysztof przywoził do podpisu na place budowy nowych szklarni.
Byłam wtedy tak wyczerpana, że ograniczałam się do pobieżnego spojrzenia na kwoty i składałam podpis tam, gdzie wskazał. Ufałam mu bezgranicznie. W mojej głowie były to jedynie kolejne, uciążliwe koszty związane z utrzymywaniem rodziny męża.