— Jeszcze raz sięgniesz po moje pieniądze, żeby ratować swoją mamusię, to pojedziesz do niej z plecakiem i w kapciach, jasne? I nie zapomnij zabrać szczoteczki, bohaterze rodzinnych poświęceń.
Marek Walczak przez kilka sekund nawet nie oderwał wzroku od telefonu. Siedział rozwalony na kanapie, wpatrzony w ekran jak nastolatek przyłapany na czymś, czego absolutnie nie powinien oglądać. Dopiero po chwili uniósł oczy.
— Agnieszka, może przestaniesz zaczynać awanturę od progu? Co znowu się stało?
— „Znowu”, słyszysz go — prychnęła Agnieszka Wieczorekówna i cisnęła na stół gruby, biały kopertowy plik. — To się stało. Przeliczyłam trzy razy. Brakuje kolejnych pięciu tysięcy złotych. Znowu. Nie dwustu na chleb, nie tysiąca na paliwo. Pięciu. To już nie przypadek, tylko jakiś domowy konkurs pod tytułem „kto tu naprawdę rządzi”.
Marek wyprostował się, spięty jak struna, choć jego mina zdradzała, że w myślach już układa linię obrony.
— A niby czemu patrzysz na mnie? Ja nic nie wziąłem.
— Oczywiście. Pieniądze same wyparowały, bo zobaczyły świetlaną przyszłość — odparła lodowato. — Przestań.
— Daj spokój.
— Nie dam. Milczałam miesiąc. Za pierwszym razem uznałam, że się pomyliłam. Za drugim — że może coś wydaliśmy i zapomnieliśmy. Za trzecim pomyślałam, że może ty coś wyjąłeś i nie zdążyłeś powiedzieć. Ale kiedy to czwarty raz w ciągu jednego miesiąca, to nie roztargnienie, tylko matematyka.
Wstał, wsunął telefon do kieszeni dresowych spodni i przejechał dłonią po twarzy.
— Mówię ci, że nie brałem. Przysięgam.
— To kto? Kot? Może nauczył się otwierać komodę i liczyć banknoty?
— Nie wciągaj w to mamy, dobra? — rzucił gwałtownie. — Była tu tylko podlać kwiaty.
— A przy okazji przewietrzyć kopertę?
— Co ty wygadujesz?
— Nie wygaduję. Łączę fakty. Klucze mamy my i Irena Czarneckiówna. Ja nie wyjmuję. Ty, jak twierdzisz, też nie. To kto zostaje? Duch kamienicy?
Skrzywił się.
— Specjalnie wszystko sprowadzasz do niej.
— A ty robisz wszystko, żeby od niej odsunąć cień podejrzeń. Masz w tym wprawę.
Przeszedł się po pokoju i zaczął poprawiać pled na fotelu, jakby od tego zależał los świata. Agnieszka aż zacisnęła zęby. Znała ten manewr: kiedy brakowało argumentów, w ruch szła demonstracyjna troska o drobiazgi.
— Nie chcę się kłócić — mruknął.
— Myślisz, że ja marzę o takich wieczorach? Wracam z pracy i zamiast odpocząć, stoję przy komodzie i czuję się jak idiotka. Odkładałam te pieniądze na naprawę auta. Zawieszenie wali tak, jakby w bagażniku mieszkał wkurzony mechanik. To nie były pieniądze na zachcianki.
— Rozumiem.
— Nie, nie rozumiesz. Gdybyś rozumiał, już dawno porozmawiałbyś z matką.
— O czym mam z nią rozmawiać?! — wybuchł. — Ty ją już skazałaś!
W tym momencie w zamku przekręcił się klucz.
Agnieszka nawet nie drgnęła. Na jej twarzy pojawił się krótki, chłodny uśmiech.
— No proszę. Główna bohaterka właśnie wchodzi. To sobie wyjaśnimy w komplecie.
Drzwi się otworzyły. Do przedpokoju weszła Irena Czarneckiówna w płaszczu w kolorze przygaszonego bzu, z torbą zakupów i miną kontrolera skarbowego.
— Co to za wrzaski słychać na całej klatce? — zawołała od progu. — Ludzie po pracy jedzą kolację, a wy urządzacie przedstawienie. Marek, znowu nic nie jadłeś? Kupiłam kurczaka, bo u was w lodówce wiecznie pustka: jogurt i trzy jajka.
Agnieszka odwróciła się powoli.
— Doskonale się pani zjawia. Rozmawiamy właśnie o znikających pieniądzach.
Irena odstawiła torbę i zmrużyła oczy.
— Jakich pieniądzach?
— Moich. Z koperty w komodzie. Pięć tysięcy złotych dziś. Wcześniej też znikały.
Teściowa wyprostowała się.
— Sugerujesz coś?
— Nie sugeruję. Pytam wprost. Czy brała pani te pieniądze?
— Czy ty postradałaś rozum? — jej głos podskoczył o kilka tonów. — Przynoszę zakupy do domu syna, a ty mnie przesłuchujesz jak złodziejkę?
— Nie chodzi o jednorazową sytuację, tylko o powtarzające się braki — odpowiedziała spokojnie Agnieszka.
— Jaka ty uprzejma, kiedy obrażasz — prychnęła Irena. — Marek, słyszysz, jak twoja żona się do mnie zwraca?
Marek stał między kuchnią a salonem, jakby szukał bezpiecznej strefy. Bez powodzenia.
— Mamo, spokojnie…
— Spokojnie? Oskarża mnie o kradzież, a ja mam milczeć? Może jeszcze podziękować? Ireno, zastanów się, co mówisz.
— To proszę odpowiedzieć. Czy brała pani nasze pieniądze?
— „Nasze”? — zakpiła teściowa. — Teraz już jest podział na twoje i jego? A wakacje nad morzem czyje były? A kto wam dołożył do lodówki? Kto oddał połowę naczyń, kiedy się tu wprowadziliście?
— Może jeszcze przypomni pani o trzech ręcznikach i wazonie? Od razu pójdę do muzeum wdzięczności.
— Drwisz ze mnie?
— Nie. Mam dość. Dość tego, że wchodzi pani tu jak do siebie. Dość toreb z hasłem „coś wam przyniosłam”, po których znikają nie tylko produkty, ale i gotówka. Dość dodatkowych kluczy. I dość tego, że mój mąż przy słowie „mama” zamienia się w mebel.
— Agnieszka! — syknął Marek.
— Co? Nie podoba ci się? To powiedz własnymi słowami. Tylko szczerze.
Irena wciągnęła powietrze.
— Czyli chodzi o moje klucze. Nie o żadne pieniądze, tylko o to, że mogę przyjść do syna, kiedy chcę.
— Dobrze. Powiem jasno. Denerwuje mnie, że wchodzi pani bez zapowiedzi. Że zagląda pani do naszych szafek. I że na każdy temat ma pani własne zdanie, które traktuje pani jak jedyne słuszne.