— Nie bój się, nic ci się nie stanie. Dopilnuję, żebyś nie poczuła bólu — powiedział łagodnie ojczym, zbliżając się do przerażonej pasierbicy, która cofnęła się pod samą ścianę.
— Tato, proszę, nie odchodź! — zanosiła się płaczem piętnastoletnia Zuzanna, kurczowo ściskając dłoń ojca, jakby samym uściskiem mogła go zatrzymać.
— Kochanie, nie zniknę z twojego życia — odpowiedział cicho. — W tygodniu będę wpadał do ciebie do szkoły, a w weekendy zabiorę cię do parku, do teatru, może do zoo albo do cyrku. Rozstaję się z twoją mamą, ale z tobą się nie żegnam.
— Przecież się kochaliście… Dlaczego musicie się rozwodzić?
Mężczyzna spuścił wzrok.
— W sercu mamy nie ma już dla mnie miejsca. Ktoś inny je zajął. Wkrótce go poznasz.
— Nie chcę nikogo poznawać! Zabierz mnie ze sobą!
— Na razie to niemożliwe. Mieszkam tymczasowo u kolegi i odkładam pieniądze na własne mieszkanie. Gdy tylko stanę na nogi, zamieszkasz ze mną.
— To dlaczego mama nie wyprowadzi się do niego, a ty nie zostaniesz tutaj ze mną?
— Bo to mieszkanie należy do niej. Dostała je kiedyś od swojej babci, zanim ta przeprowadziła się do Anny, do Gdańska.
— To może ja pojadę do prababci?
— Nie da rady, skarbie. Mama i Anna od dawna nie utrzymują kontaktu. Też poszło o to mieszkanie.
Zuzanna wciągnęła powietrze, próbując opanować łzy.
— Dobrze… Poczekam, aż będziesz miał własny dom — wyszeptała w końcu i przytuliła się do niego tak mocno, jakby chciała zapamiętać to ciepło na bardzo długo.
Dopiero gdy drzwi zamknęły się za Michałem, Zuzanna powoli wysunęła dłoń z jego uścisku. Pocałował ją jeszcze w czoło, zarzucił plecak na ramię i bez słowa wyszedł, a cisza, która po nim została, wydała się dziewczynce ogłuszająca.
Pod wieczór do mieszkania wróciła Magdalena. Nie była jednak sama. Już od progu zawołała podniesionym głosem:
— Zuzka, chodź tu na chwilę! Mam dla ciebie niespodziankę!
Serce dziewczynki zabiło szybciej. Przez ułamek sekundy pomyślała, że może tata jednak wrócił. Wybiegła z pokoju, lecz w korytarzu zobaczyła obcego mężczyznę. Stał wyprostowany, z wymuszonym uśmiechem, który zamiast sympatii budził w niej niepokój.
— To Michał — oznajmiła Magdalena tonem, jakby przedstawiała nowy mebel. — Od teraz będzie z nami mieszkał.
Zuzanna poczuła, jak ogarnia ją gniew.
— Czyli tata wyprowadził się przez ciebie? Dla jakiegoś napakowanego łysego typa? To obrzydliwe! — krzyknęła i zatrzasnęła drzwi swojego pokoju z takim impetem, że aż zadrżały ściany.
— Spokojnie — mruknął Michał, wzruszając ramionami. — Miałem już do czynienia z podobnymi sytuacjami. Wiem, jak postępować z takimi dziewczynami.
Magdalena zmrużyła oczy.
— Co to właściwie znaczy?
— Trzeba im poświęcić trochę uwagi, okazać cierpliwość… — odparł szybko. — Odrobina życzliwości działa cuda.
Od tamtej chwili Zuzanna traktowała matkę jak powietrze. Nie siadała z nią do stołu, unikała rozmów. Dzięki pieniądzom, które regularnie przysyłał ojciec, kupowała sobie coś do jedzenia w szkolnym sklepiku albo w pobliskiej kawiarni. Weekendy spędzała u przyjaciółki, Oliwii, gdzie nieraz wylewała łzy, opowiadając o nowym „opiekunie”. Wkrótce Magdalena i Michał wzięli ślub.
Pewnego dnia nadeszła wiadomość z Gdańska — matka Magdaleny zmarła. Wyjazd na pogrzeb był konieczny i pilny.
— Michał, chciałabym, żeby Zuzanna pojechała ze mną, ale ma wysoką gorączkę i ledwo wstaje z łóżka — powiedziała z niepokojem.
— Tak mi przykro, że nie może się z nią pożegnać… Dopilnuj jej. Lekarz zaraz przyjdzie, wypisze receptę. Proszę, wykup wszystkie leki — dodała jeszcze, zanim wyszła.
Gdy Magdalena wyjechała do Gdańska, Michał poczuł przypływ satysfakcji — wreszcie został z Zuzanną sam na sam. Spokojnie poczekał na wizytę doktora, odebrał w aptece przepisane środki i dopiero wtedy wrócił do mieszkania. Bez pukania wszedł do pokoju dziewczyny i położył na biurku opakowanie tabletek.
— Masz tu wszystko, co zalecił lekarz. Sprawdź dawkowanie. Ugotuję ci rosół i zaparzę herbatę z dzikiej róży, podobno dobrze działa przy gorączce.
— Niczego od ciebie nie chcę! — wybuchła. — To przez ciebie tata odszedł! Jesteś nikim! Wracaj do swojego klubu fitness i tych kobiet, a mamę zostaw w spokoju!
— Jesteś jeszcze dzieckiem, nie rozumiesz wielu spraw — odparł z udawaną łagodnością. — Z czasem zmienisz zdanie. Najpierw wyzdrowiej.
Nazajutrz przyniósł jej śniadanie do łóżka. Widok jego twarzy sprawił, że Zuzanna wpadła w furię — jednym ruchem strąciła tacę. Kubek przewrócił się, a wrząca herbata oblała dłoń Michała.
— Ty mała wiedźmo! Mam cię dość! — ryknął, ruszając w jej stronę.
Dziewczyna cofała się w panice, aż wcisnęła się w kąt pokoju. On zrzucił szlafrok i powoli podchodził bliżej, mówiąc półgłosem:
— Spokojnie… Nie zrobię ci krzywdy. Będę delikatny. Nawet nie poczujesz…
— Jeśli mnie dotkniesz, będę krzyczeć! — wyszeptała drżącym głosem.
— Krzycz ile chcesz. Nikt cię nie usłyszy. Jeszcze mi podziękujesz. Taki mężczyzna jak ja to rzadkość — syknął, chwytając ją za koszulkę, która z trzaskiem zaczęła się pruć.
W tej samej chwili zadzwonił dzwonek do drzwi. Michał zaklął pod nosem i wściekły ruszył do przedpokoju, a Zuzanna wykorzystała tę krótką chwilę.
Nie zastanawiając się ani chwili, dopadła okna. Szarpnęła klamkę, wyrwała z ramy moskitierę i wyskoczyła prosto w zasypane śniegiem podwórko. Dopiero gdy lodowate powietrze sparzyło jej płuca, uświadomiła sobie, jak wielkim szczęściem jest mieszkanie na parterze.
Koszulka zwisała z niej w strzępach, bose stopy grzęzły w śniegu, lecz biegła dalej, ile sił w nogach, aż do sąsiedniej ulicy, pod drzwi mieszkania Oliwii. Otworzyła jej babcia dziewczyny.
— Zuzanno, dziecko, co się stało?! — wykrzyknęła przerażona, widząc jej stan.
— Uciekłam… przed moim ojczymem — wydusiła, drżąc.
— Zaczekaj chwilę. Posterunkowy dopiero co tędy przechodził, zaraz go sprowadzę.
Policjant nie zwlekał ani sekundy. Wrócił pod wskazany adres i, stojąc przy uchylonych drzwiach, wsłuchał się w rozmowę dobiegającą ze środka. Dyskretnie włączył nagrywanie w telefonie.
— Mówiłem ci, że spłacę dług. Najpierw zajmę się dziewuchą, potem Magdalena zginie w „wypadku”. Pomożesz mi, a później sprzedamy mieszkanie i przepiszemy wszystko na moją matkę — mówił Michał.
— A sprawa spadkowa? To może potrwać miesiącami.
— Jeśli trzeba, przyspieszymy to odpowiednią zniżką. Nie mam już gotówki.
W tym momencie funkcjonariusz wszedł do środka. Michał stał na środku pokoju, ściskając w dłoni oderwany fragment koszulki.
— Na ziemię! Ręce za głowę! — krzyknął, celując z broni.
Po kilku minutach pojawił się patrol. Michała i jego wspólnika skuto kajdankami, a podarty materiał zabezpieczono jako dowód.
Obaj usłyszeli później surowe wyroki. Magdalenę pozbawiono praw rodzicielskich. Ojciec Zuzanny wprowadził się z powrotem do mieszkania, na razie zajmując osobny pokój, by mieć córkę na oku. Byłej żonie nie ufał już ani trochę — wiedział, że może sprowadzić kolejnego „kandydata”. Gdy tylko uzbiera na własne lokum, zamierzał zabrać Zuzannę i zacząć z nią nowe, bezpieczne życie.