A jeśli rzeczywiście pozbawił życia mojego ojca tylko po to, by dobrać się do mojego majątku?
W dodatku nawet nie był wolny. Formalnie wciąż pozostawał mężem innej kobiety.
Tamtej nocy nie zmrużyłam oka. Leżałam bez ruchu, wsłuchując się w jego spokojny oddech. Do świtu analizowałam każdy szczegół, układałam w głowie plan, łączyłam fakty.
Punktualnie o siódmej wybrałam numer z wiadomości. Odezwał się starszy mężczyzna. Przedstawił się jako prywatny prawnik mojego ojca. Mówił rzeczowo, bez zbędnych emocji, a ja chłonęłam każde słowo.
Ojciec wynajął detektywa. Od dawna podejrzewał, że Marcin Nowakowski nie jest tym, za kogo się podaje. Zgromadzono dowody: korespondencję mailową, wiadomości, potwierdzenia przelewów. Dokumenty jasno wskazywały, że był żonaty.
Ale to nie było najgorsze.
Najcięższym ciosem okazała się informacja, że zapłacił komuś za substancję wywołującą zawał serca.
– Twój ojciec zostawił dokładne instrukcje – wyjaśnił adwokat. – Jeśli umrze, zanim zdąży zmienić testament, mam skontaktować się z tobą dopiero po ślubie. Był przekonany, że Marcin będzie naciskał na małżeństwo ze względu na spadek. Chciał zastawić na niego pułapkę.
Przeszedł mnie lodowaty dreszcz.
Nawet po śmierci ojciec czuwał nade mną.
Dowiedziałam się również o ukrytej klauzuli w testamencie. W przypadku udowodnienia oszustwa małżeńskiego lub przestępstwa wobec naszej rodziny dokument automatycznie tracił ważność, a cały majątek wracał wyłącznie do mnie.
– Materiały dowodowe są już w rękach policji – dodał prawnik. – Brakuje tylko twojego zeznania.
Rozłączyłam się. Wciągnęłam powietrze głęboko do płuc, jak przed skokiem do lodowatej wody.
Wtedy Marcin się poruszył.
Uniósł się na łokciu i spojrzał na mnie z tym samym pewnym siebie uśmiechem, którym mnie kiedyś oczarował. Teraz widziałam w nim wyłącznie chłód i wyrachowanie.
– Wyspałaś się? – rzucił z ironią.
Bez słowa zdjęłam z siebie ślubną suknię. Z walizki wyjęłam dżinsy i zwykły T-shirt. Przebrałam się powoli, metodycznie.
– Co ty robisz? – zapytał, marszcząc brwi.
– Wychodzę.
– Nie możesz. Jesteśmy małżeństwem.
Odwróciłam się i spojrzałam mu prosto w oczy.
– Nie. Nie jesteśmy. Nadal masz żonę. Ten ślub to fikcja. Doskonale o tym wiedziałeś.
Na jego twarzy pojawiła się wściekłość.
– Skąd ty…?
– Wiem wszystko – przerwałam lodowatym tonem. – Wiem, że zabiłeś mojego ojca. Wiem, że od początku to planowałeś. Wiem, że ożeniłeś się ze mną dla pieniędzy.
Gwałtownie zerwał się z łóżka.