Marek prychnął pod nosem.
— I co w tym złego? — rzucił z wyraźną irytacją. — Mieszkanie jest przestronne, spokojnie się pomieścimy.
— Marek, to moja własność. Dziadek zapisał je mnie, nie „nam” jako wspólnocie rodzinnej.
— Znowu zaczynasz? — podniósł głos. — Dlaczego robisz z tego problem? Jesteśmy małżeństwem!
— Nie o to chodzi — odpowiedziała spokojniej, choć z wysiłkiem. — Chcę sama zdecydować, co zrobić z tym lokalem. Mogłabym go wynająć i mieć dodatkowy dochód. Albo sprzedać i zainwestować pieniądze.
— Sprzedać? — twarz Marka poczerwieniała. — Chcesz pozbyć się trzypokojowego mieszkania w centrum? Oszalałaś?
— To moja sprawa.
— Nasza! — niemal krzyknął. — Tworzymy rodzinę! A mama ma rację — zachowujesz się egoistycznie.
Katarzyna odłożyła nóż, którym kroiła warzywa, i spojrzała na męża wprost.
— Wiesz co? Skoro uważasz mnie za egoistkę, może rzeczywiście powinnam zamieszkać tam sama.
— Co ty wygadujesz? — zdumiał się.
— Nic głupiego. Przeniosę się na tydzień czy dwa. Posprzątam, przejrzę rzeczy dziadka. A my oboje złapiemy trochę oddechu.
Nie odpowiedział. Odwrócił się gwałtownie i wyszedł do pokoju, trzaskając drzwiami. Z sąsiedniego pomieszczenia znów dobiegło demonstracyjne szlochanie Barbary Nowak.
Nazajutrz Katarzyna spakowała najpotrzebniejsze rzeczy i pojechała do odziedziczonego mieszkania. Przywitała ją cisza oraz charakterystyczny zapach starych książek i drewna. Przechodziła z pokoju do pokoju, jakby odwiedzała własną przeszłość. Każdy kąt budził wspomnienia z dzieciństwa.
Pierwsze dni upłynęły jej na sprzątaniu i przeglądaniu pamiątek. Porządkowała dokumenty, segregowała fotografie, czyściła półki. Samotność, która wcześniej ją przerażała, okazała się kojąca. Nikt nie pytał, co będzie na obiad. Nikt nie komentował jej stroju ani nie włączał telewizora od świtu do nocy.
Czwartego dnia zadzwonił dzwonek do drzwi. Na progu stała Barbara Nowak z dużą walizką.
— Kasiu, złotko! — zawołała przesadnie serdecznie. — Jak ty sobie tu radzisz sama? Pewnie nawet nie masz co jeść, a porządek leży!
Nie czekając na zaproszenie, weszła do środka.
— O rany! — rozejrzała się krytycznie po przedpokoju. — Te tapety są do zerwania, natychmiast! A podłoga? To linoleum pamięta chyba poprzednią epokę! Wszystko zużyte!
— Mnie się podoba — odparła chłodno Katarzyna. — To część wspomnień po dziadku.
— Wspomnienia wspomnieniami — machnęła ręką teściowa. — Ale żyć trzeba w normalnych warunkach! Dobrze, pomogę ci. Najpierw ugotuję coś porządnego, potem ustalimy plan remontu.
— Dziękuję, nie trzeba. Poradzę sobie sama.
— Daj spokój! Jaka synowa odmawia pomocy teściowej? Jesteśmy rodziną!
Słowo „rodzina” zaczynało działać na Katarzynę jak zapalnik.
— Pani Barbaro, przyjechałam tu właśnie po to, żeby pobyć sama. Uporządkować myśli.
— Co tu porządkować? — zdziwiła się starsza kobieta. — Obraziłaś się na Marka i chcesz go czegoś nauczyć. A on cierpi! Mój biedny chłopiec!
Ów „chłopiec” miał trzydzieści dwa lata, ale dla Barbary wciąż pozostawał dzieckiem.
— Nie chodzi o żadne obrażanie się — powiedziała spokojnie Katarzyna. — Zastanawiam się, czy chcę dalej żyć tak jak dotąd.
— To znaczy jak? — zmrużyła oczy teściowa.
— Tak, że każda moja decyzja jest podważana. Że nie mogę swobodnie dysponować własnym spadkiem. Że nazywa się mnie egoistką tylko dlatego, że potrzebuję przestrzeni dla siebie.
Barbara opadła na krzesło w przedpokoju i teatralnie przyłożyła dłoń do piersi.
— Słabo mi… moje tabletki… wody!
Katarzyna bez słowa przyniosła szklankę. Teściowa upiła kilka łyków i spojrzała na nią z wyrzutem.
— Do czego to doszło! Wykończysz starszą osobę!
— Ma pani pięćdziesiąt osiem lat. To jeszcze nie starość.
— A czy chorować można dopiero po osiemdziesiątce? — oburzyła się Barbara. — Mam nadciśnienie! Bolą mnie stawy! Przez całe życie opierałam się na was.